اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود و روان درمانی مثبت گرا بر اعتیاد به اینترنت دانشجویان

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود و روان درمانی مثبت گرا بر اعتیاد به اینترنت دانشجویان بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری ۲ ماهه بود. جامعه آماری پژوهش دانشجویان کارشناسی مشغول به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب در زمستان سال ۱۴۰۳ بودند. تعداد ۶۰ نفر دانشجو به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب و سپس این دانشجویان به شیوه تصادفی در گروه درمان مبتنی بر شفقت خود (۲۰ نفر)، گروه رواندرمانی مثبت گرا (۲۰ نفر) و گروه کنترل (۲۰ نفر) قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول تحت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر شفقت خود و گروه آزمایش دوم ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای رواندرمانی مثبت گرا قرار گرفتند. از آزمون اعتیاد به اینترنت (IAT) یانگ (۱۹۹۸) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن فرونی برای تحلیل داده ها استفاده شد. نرم افزار تحلیل داده ها SPSS نسخه ۲۹ بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر اعتیاد به اینترنت داشته است (۰/۰۵>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت خود اثربخشی بیشتری نسبت به روان درمانی مثبت گرا بر اعتیاد به اینترنت دارد (۰/۰۵>p). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت که درمان مبتنی بر شفقت خود و روان درمانی مثبت گرا میتوانند به عنوان شیوههای درمانی مناسب برای کاهش اعتیاد به اینترنت در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در کاهش اعتیاد به اینترنت دانشجویان با درمان مبتنی بر شفقت خود است.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به اینترنت ، درمان مبتنی بر شفقت خود ، روان درمانی مثبت گرا