مقایسه اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی و زوج درمانی به روش گاتمن بر فضیلت های زناشویی زوجین دارای تعارض زناشویی

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی و زوج درمانی به روش گاتمن بر فضیلت های زناشویی زوجین دارای تعارض زناشویی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زوجین مراجعه کننده به مرکز مشاوره عرفان شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. حجم نمونه شامل ۳۰ زوج (هر گروه ۱۰ زوج/ ۲۰ نفر) بود که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه جای گذاری شدند. ابزارهای پژوهش شامل پروفایل فضیلت های زناشویی (MVP) فاوست و همکاران (۲۰۱۳) و پرسشنامه تجدیدنظر شده تعارضات زناشویی (MCQ-R) ثنایی (۱۳۸۷) بود. گروه آزمایش اول مداخله تصویرسازی ارتباطی را در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای و گروه آزمایش دوم مداخله زوج درمانی گاتمن را در ۹ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند. برای تحلیل داده ها از تحلیل واریاتس اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که مداخله تصویرسازی ارتباطی بر فضیلت های زناشویی و مولفه های آن (درک کردن، انصاف، بخشش، فداکاری و تحسین) و مداخله گاتمن بر نمره کل و سه مولفه فضیلت های زناشویی (تحسین، فداکاری و بخشش) اثربخشی معناداری دارد (۰/۰۵>p). همچنین مداخله تصویرسازی ارتباطی در مقایسه با روش گاتمن بر درک کردن اثربخشی بیشتری نشان داد (۰/۰۵>p). طبق نتایج هر دو مداخله پژوهش برای بهبود فضیلت های زناشویی در زوجین دچار تعارض زناشویی از کارایی معناداری برخوردار هستند، اما زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی بر مولفه های بیشتری از فضیلت های زناشویی اثربخشی معنادار دارد.

کلیدواژه ها:

تعارض زناشویی ، تصویرسازی ارتباطی ، فضیلت زناشویی ، زوج درمانی گاتمن