اثربخشی آموزش خودکنترلی هیجانی بر اضطراب پنهان و خودمهارگری نوجوانان وابسته به بازی های آنلاین

وابستگی به بازی های آنلاین در دنیای مدرن یکی از پدیده های نگران کننده روان شناسی رشد و رفتار نوجوانان به شمار می آید. هدف از انجام این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش خودکنترلی هیجانی بر اضطراب پنهان و خودمهارگری نوجوانان وابسته به بازی های آنلاین بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانش آموزان پسر مقطع دهم، یازدهم و دوازدهم وابسته به بازی های آنلاین شهر گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند. تعداد ۳۰ نوجوان وابسته به بازی های آنلاین با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه بازی های آنلاین وانگ و چانگ (۲۰۱۰)، سیاهه حالت-صفت اضطراب اسپیل برگر و همکاران (۱۹۷۰) و مقیاس خودمهارگری تانجی و همکاران (۲۰۰۴) بود. گروه آزمایش ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش خودکنترلی هیجانی را دریافت نموده و گروه کنترل تا پایان پژوهش هیچ مداخله روانشناختی را دریافت نکردند. داده های پژوهش با تحلیل کوواریانس چندمتغیری و استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون اضطراب پنهان و خودمهارگری نوجوانان وابسته به بازی های آنلاین در گروه های آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح (۰/۰۰۱>p) وجود دارد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که آموزش خودکنترلی هیجانی تاثیر معناداری بر کاهش اضطراب پنهان و افزایش خودمهارگری نوجوانان وابسته به بازی های آنلاین دارد.

کلیدواژه ها:

خودکنترلی هیجانی ، اضطراب پنهان ، خودمهارگری ، بازی های آنلاین