اثربخشی رویکرد هیجان مدار بر فراهیجان منفی و الگوهای ارتباطی در زوجین با تجربه ازدواج مجدد

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رویکرد هیجان مدار بر فراهیجان منفی و الگوهای ارتباطی در زوجین با تجربه ازدواج مجدد بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه ی زوجین دارای تجربه ازدوج مجدد بود که در ۷ ماهه اول سال ۱۴۰۴ به دلیل مشکلات زناشویی در ازدواج دوم به مراکز مشاوره سطح شهر گنبد کاووس مراجعه کرده بودند که از بین آنها به شیوه نمونه گیری هدفمند تعداد ۲۰ زوج (۴۰ نفر) انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (۲۰ نفر در هر گروه) جایگزین شدند. ابزار جمع آوری داده ها مقیاس فراهیجان (MES) میتمانسگروبر و همکاران (۲۰۰۹) و پرسشنامه الگوهای ارتباطی زوجین (CPQ) کریستینسن و سولاوی (۱۹۸۴) بود. گروه آزمایش مداخله هفتگی را به شکل گروهی در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از داده ها نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، یافته ها تفاوت معناداری را در عملکرد دو گروه آزمایش و کنترل در نمره فراهیجان منفی کل(۶۰/۲۷۲ = F)؛ فراخشم (۱۱۰/۸۵۳ = F)؛ فراشرم/ حقارت (۶۹/۲۴۱ = F)؛ کنترل فکر(۴۹/۱۳۱ = F)؛ فراسرکوب (۴۵/۶۷۱ = F)؛ الگوی ارتباطی ارتباطی سازنده (۳۷/۶۷۹ = F)؛ توقع/ کناره گیری (۵۲/۱۹۸ = F) و اجتناب متقابل (۶۲/۱۱۵ = F) در مرحله پس آزمون، نشان داد. با توجه به یافته ها می توان بیان کرد که رویکرد متمرکز بر هیجان در کاهش فراهیجان منفی و بهبود الگوهای ارتباطی زوجین کارآمد است و در نتیجه در بهبود روابط زناشویی موثر است.

کلیدواژه ها:

رویکرد هیجان مدار ، فراهیجان منفی ، الگوهای ارتباطی ، ازدوج مجدد