اثربخشی برنامه آموزش خودتعیین گری بر پایستگی تحصیلی و بهزیستی ذهنی نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های خودتعیین گری بر پایستگی تحصیلی و بهزیستی ذهنی نوجوانان انجام شد. در این مطالعه از طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری استفاده گردید. جامعه آماری را دانش آموزان پسر متوسطه اول شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل می دادند که از میان آن ها ۴۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزارهای سنجش شامل مقیاس پایستگی تحصیلی Martin and Marsh (۲۰۰۸) و مقیاس بهزیستی ذهنی Keyes and Magyar-Moe (۲۰۰۳) بود. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه بر اساس پروتکل Field and Hoffman (۱۹۹۴) آموزش دیده و داده ها با روش تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل واریانس آمیخته نشان داد که آموزش خودتعیین گری در مقایسه با گروه کنترل، منجر به افزایش معنادار پایستگی تحصیلی (۱۰.۷۷۷ F=، ۰.۰۰۱ p<، ۰.۲۲۱ η²=) و بهزیستی ذهنی (۲۸.۲۹۹ F=، ۰.۰۰۱ p<، ۰.۴۲۷η²=) شد. همچنین اثرات مداخله در مرحله پیگیری پایدار باقی ماند و تفاوت معناداری بین نمرات پس آزمون و پیگیری مشاهده نشد. بنابراین می توان گفت که آموزش خودتعیین گری نه تنها یک رویکرد اثربخش برای ارتقای همزمان پایستگی تحصیلی و بهزیستی ذهنی نوجوانان محسوب می شود، بلکه با توجه به تداوم آثار آن، قابلیت اجرا در قالب برنامه های مدون آموزشی و مداخلات روان شناختی مدرسه را داراست.

کلیدواژه ها:

بهزیستی ذهنی ، پایستگی تحصیلی ، مهارت های خودتعیین گری ، نوجوانان