رابطه کمال گرایی با اضطراب صحبت کردن زبان: نقش میانجی خلاقیت هیجانی زبان آموزان

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه کمال گرایی با اضطراب صحبت کردن زبان با میانجیگری خلاقیت هیجانی زبان آموزان بود.روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع پژوهش های همبستگی مبتنی بر روش معادلات ساختاری می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر را دانش آموزان دختر متوسطه دوم در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل داده اند که با توجه به تعداد متغیرهای مشاهده شده و تخصیص ضریب ۱۵ برای هر متغیر مشاهده شده و با احتساب احتمال وجود پرسشنامه های ناقص ۲۳۲ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. برای جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه اضطراب صحبت کردن زبان (Ali Khalaf Ali, ۲۰۱۷)، پرسشنامه کمال گرایی (Hewitt & Flett, ۱۹۹۱) و پرسشنامه خلاقیت هیجانی (Averill, et al., ۱۹۹۹) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها در آمار توصیفی از میانگین و انحراف استاندارد و در سطح آمار استنباطی از مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای ۱۸ SPSS و۲۳ Amos استفاده شد.یافتهها: یافته ها نشان داد که کمال گرایی و خلاقیت هیجانی بر اضطراب صحبت کردن زبان در دانش آموزان اثر مستقیم دارند. همچنین کمال گرایی با نقش واسطه ای خلاقیت هیجانی بر اضطراب صحبت کردن زبان در دانش آموزان اثر غیرمستقیم دارد. به طور کلی مدل پژوهش تایید شد و متغیرهای کمال گرایی و خلاقیت هیجانی توان پیش بینی ۴۱ درصد پراکندگی اضطراب صحبت کردن زبان در دانش آموزان را دارا بودند.نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشانگر اهمیت عوامل شناختی و هیجانی در تبیین اضطراب یادگیری زبان در دانش آموزان است، بر این اساس، کاهش انتظارات افراطی در کنار پرورش خلاقیت هیجانی، می تواند راهکاری موثر برای مدیریت اضطراب زبان در محیط های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب صحبت کردن زبان ، خلاقیت هیجانی ، زبان آموز ، کمال گرایی