<span lang="FA">تاملی بر مولفه­ های ایران­ دوستی در مواجه با دشمن از شاهنامه تا سروده­ های جنگ رمضان

ایران­دوستی، عشق به وطن و پایداری در برابر دشمن یکی از مضامین مهم ادب فارسی است که شاعران و نویسندگان در بزنگاه­های تاریخی به آن توجه کرده­اند. در این مقاله با تاملی بر جایگاه ایران­دوستی در ادبیات فارسی با تاکید بر موضوع مواجه با دشمن، مولفه­های پر تکرار آن در معنا و زبان، در ادبیات کلاسیک و معاصر بررسی شده است. جامعه آماری، آثار برجسته­ متون نثر و شعر است که در دوره­های مختلف به موضوع وطن توجه کرده­اند و برای بررسی جامع و کلی و بیان سیر تاریخی، تحلیل مولفه­های پرتکرار از شاهنامه تا سروده­های جنگ رمضان(جنگ امریکا و اسرائیل با ایران) را شامل می­شود. نتایج بررسی نشان می­دهد، ایران­دوستی و عشق به وطن مضمون مشترک همه دوره­های ادبی در مواجه با دشمن است؛ و دو واژه «ایران» و «وطن» در متون تکرار شده­اند. در بن­مایه فکری نیز ستایش رشادت و مقاومت تا شهادت در تقابل نکوهش خیانت به وطن قرار گرفته است. در توصیفات مشترک، توصیف­هایی که از الگوی ایرانی اسلامی گرفته شده با دگردیسی نمادهای شاهنامه و تلمیح به داستان­های اساطیری و دینی پرتکرار است. بدینگونه ایران­دوستی در مواجه با دشمن در ادبیات، توجه صریح به وطن و اظهار عشق، اندوه از هجوم دشمن و دعوت به حفظ وطن، رشادت و مقاومت تا شهادت در مقابله با دشمن، نکوهش خائنان به وطن و توصیف مفاهیم پایداری با الگوی توصیفی ایرانی اسلامی است.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، ایران ، وطن ، دشمن ، شاهنامه ، جنگ رمضان