ارزیابی عددی عملکرد ریل مضاعف در سختی ناحیه انتقال تونل کوهین

در محل تلاقی بستر خاکی با ابنیه فنی شاهد تغییر در سختی خط آهن می باشیم. این بخش از خط آهن که تاثیر زیادی بر روی نیروی های دینامیکی وارده بر خط و اندر کنش خط و ناوگان دارد، در ادبیات فنی به عنوان ناحیه انتقال سختی نام گذاری شده است. در این ناحیه اندرکنش روسازی راه آهن در تعامل با بخش های خاکی و بستر بتنی ابنیه فنی تحت بار دینامیکی وارده از ناوگان عبوری ریلی متفاوت می باشد. در طراحی خط آهن باید تمهیداتی برای تغییر تدریجی این سختی در نظر گرفته شود تا عملکرد مطلوب خط را برای سیر ایمن ناوگان فراهم نماید. یکی از این تمهیدات که در بخش روسازی قابل اجرا می باشد، استفاده از دو ریل اضافی با طول مشخص در بین دو ریل اصلی خط با هدف کنترل نشست های نامتقارن در این ناحیه می باشد. در این مقاله عملکرد ریل مضاعف نصب شده در روسازی خط آهن در ورودی تونل کوهین واقع در محور راه آهن قزوین-رشت از طریق مدلسازی عددی ارزیابی شده است. نتایج تحلیل ها نشان داد که استفاده از ریل مضاعف با طول ۱۸ متر، باعث کاهش نشست ۱۶ درصدی در قسمت بالاستی خط می شود. راهکار دیگر برای کم کردن نشست تفاضلی قائم بین دو بخش از خط، کاهش سختی روسازی خط در بخش بتنی می باشد. این راهکار با استفاده از لایه ارتجاعی مانند فرش یا پد ارتجاعی در زیر ریل یا در زیر خط بتنی عملی می شود. وجود این فرش باعث کاهش سختی خط در بخش بتنی و افزایش نشست خط می باشد. موضوعی که سختی روسازی در دو بخش بتنی و بالاستی را تا سطح بالایی نزدیک می کند.

کلیدواژه ها:

سختی ، ناحیه انتقال ، ریل مضاعف ، نشست خط ، روسازی خط