<span lang="FA">بررسی مشکلات و آسیب های نوجوانان در خانواده های دارای تعارض های ارتباطی: یک مطالعه پدیدارشناختی
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 32
فایل این مقاله در 32 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JRCAC-3-2_006
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
هدف این پژوهش واکاوی مشکلات و آسیب های نوجوانان خانواده های دارای تعارض های ارتباطی بر پایه تجربه زیسته خود نوجوانان بود. مطالعه از نوع کیفی، رویکرد پدیدارشناختی انجام شد؛ جامعه شامل نوجوانان ۱۲–۱۸ ساله ای بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و پس از غربالگری اولیه با پرسش نامه تعارض با والدین و مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شد. این مصاحبه ها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت تا تعداد آنها شامل ۱۰ نفر گردید. سپس داده ها با استفاده از نرم افزار MAXQDA پیاده سازی و تحلیل شد. تحلیل روایت ها یک نوع شبکه همبسته از پیامدهای هیجانی، زیستی و رفتاری را نشان داد که هسته آن فقدان پاسخ دهی همدلانه والدین و نادیده انگاشتن نیازهای نوجوان بود؛ مضامین اصلی استخراج شده شامل احساس طرد و نادیده انگاشتن، اضطراب و ترس مزمن، احساس گناه و شرم، واکنش های اجتنابی و سکوت، خشم و پرخاشگری پنهان، اختلالات خواب و تغذیه، افکار خودکشی و بی معنایی، افت تحصیلی و بی انگیزگی، گوشه گیری اجتماعی و تغییرات در روابط دوستانه بود. یافته ها بیانگر آن است که تعارض های ارتباطی در خانواده، صرفا یک تنش رفتاری سطحی نیست، بلکه به شکل گیری یک شبکه همبسته و زنجیره وار از آسیب ها در سطوح هیجانی، زیستی و رفتاری می انجامد که هسته مرکزی آن، «دریافت نکردن پاسخ همدلانه» و «نادیده انگاشته شدن عاطفی» توسط والدین است. تجربه زیسته نوجوان در این بستر، به «رهاشدگی هیجانی» و «تنهایی وجودی» تعبیر می شود که زنجیره ای از طردشدگی، اضطراب مزمن، شرم درونی و خشم فروخورده را فعال می کند. این آشفتگی درونی در عرصه رفتار به سکوت اجتنابی، گوشه گیری از همسالان، اختلال در ریتم های زیستی (خواب و تغذیه) و زوال انگیزه تحصیلی منجر می شود. هشداردهنده ترین مولفه پدیدارشده، حضور پررنگ افکار خودکشی و بی معنایی در کنار این تعارض هاست که نشان دهنده فروپاشی حس تعلق و امنیت روانی در نوجوان می باشد. درمجموع، نتایج نشان می دهد که آسیب های ناشی از تعارض، ماهیتی سیستمی و تعاملی دارد و مداخلات صرفا فردی بدون بازسازی الگوهای ارتباطی و تقویت مهارت همدلی در والدین، نمی تواند این زنجیره آسیب زا را گسسته کند؛ بنابراین، طراحی برنامه های درمانی باید بر اصلاح تعاملات دوتایی والد-نوجوان و بازتعریف مرزهای ارتباطی در بافت خانواده متمرکز شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیرا میرزایی
گروه مشاوره، دانشکده غیر دولتی غیرانتفاعی رفاه، تهران ایران
سینا حسن بیگی
گروه مشاوره، دانشگاه غیرانتفاعی تاکستان، تاکستان ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :