<span lang="AR-SA">پیش بینی رفتارهای سازش نایافته و پرخاشگرانه از طریق مهارت های ارتباطی و نشانگان اضطراب جدایی <span lang="FA">کودکان ۴ تا ۶ سال

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی رفتارهای سازش نایافته و پرخاشگرانه در کودکان ۴ تا ۶ سال بر اساس مهارت های ارتباطی و نشانگان اضطراب جدایی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان ۴ تا ۶ سال منطقه ۵ شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که مادران آن ها به عنوان پاسخ دهنده در مطالعه مشارکت داشتند. نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسش نامه غربالگری مهارت های اجتماعی–هیجانی کودکان پیش دبستانی میلر (۱۹۹۷) و پرسش نامه پرخاشگری کودکان نیلسون (۲۰۰۰) گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون انجام گرفت. نتایج نشان داد مهارت های ارتباطی و نشانگان اضطراب جدایی قادر به پیش بینی معنادار رفتارهای سازش نایافته و پرخاشگرانه در کودکان هستند. مهارت های ارتباطی با کاهش معنادار رفتارهای پرخاشگرانه و افزایش رفتارهای سازش یافته رابطه داشتند، درحالی که نشانگان اضطراب جدایی به طور معناداری با افزایش رفتارهای پرخاشگرانه و سازش نایافته همراه بود. یافته ها حاکی از آن است که مهارت های ارتباطی در بافت های خانوادگی و آموزشی می توانند به عنوان عاملی محافظتی در برابر بروز رفتارهای مشکل ساز در کودکان پیش دبستانی عمل کنند. درمقابل، اضطراب جدایی، به ویژه در کودکانی که از حمایت عاطفی کمتری برخوردارند، با پیامدهای رفتاری منفی تری همراه است. این نتایج می تواند در طراحی مداخلات پیشگیرانه و برنامه های آموزشی برای والدین، مربیان پیش دبستانی و متخصصان روان شناسی کودک استفاده شود.

کلیدواژه ها:

رفتارهای سازش نایافته ، پرخاشگری ، مهارت های ارتباطی ، اضطراب جدایی ، کودکان پیش دبستانی