تاثیر غلظت های مختلف دوپامین بر برخی خواص کیفی و بیوشیمیایی میوه گیلاس رقم تک دانه طی نگهداری در انبار سرد

گیلاس (Prunus avium L.) به دلیل پوست نازک و سرعت تنفس بالا، از میوه های فسادپذیر در دوره پس از برداشت به شمار می آید. بهره گیری از ترکیبات زیست فعال طبیعی می تواند با کاهش ضایعات، افزایش عمر انبارمانی و حفظ ظرفیت آنتی اکسیدانی، کیفیت محصولات باغی را بهبود بخشد. در این پژوهش، اثر تیمار برون زای دوپامین بر برخی ویژگی های بیوشیمیایی و کیفی میوه گیلاس رقم «تک دانه» طی انبارمانی سرد بررسی شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد. فاکتور اول شامل غلظت های مختلف دوپامین (۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ میکرومولار) و فاکتور دوم مدت زمان انبارمانی (۷، ۱۴، ۲۱ و ۲۸ روز) بود. میوه های گیلاس پس از تیمار در سردخانه با شرایط دمای ۰/۵±۱ درجه ی سانتی گراد و رطوبت نسبی ۸۵ تا ۹۰ درصد نگه داری شدند. نتایج نشان داد، دوپامین با کاهش سرعت تغییرات بیوشیمیایی (مانند افزایش pH، مواد جامد محلول کل و کربوهیدارت محلول کل) و با حفظ ترکیبات فنلی و رنگ پوست، روند پیری میوه را کند کرد. همچنین، افزایش فعالیت آنزیم های کلیدی مانند فنیل آلانین آمونیالیاز و کاهش فعالیت آنزیم پلی فنل اکسیداز در تیمارهای دوپامین منجر به بهبود کیفیت و ماندگاری میوه شد. این یافته ها بیانگر کارایی دوپامین به عنوان یک عامل طبیعی در حفظ کیفیت و افزایش ماندگاری پس از برداشت گیلاس است.

کلیدواژه ها:

اختلاف رنگ ، پلی فنل اکسیداز ، ترکیبات زیست فعال ، ظرفیت آنتی اکسیدانی ، فنیل آلانین آمونیالیاز