<span lang="FA">اثربخشی آموزش مثبت نگری بر خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد اجتماعی دانش آموزان دختر هنرستان تربیت بدنی

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مثبت­نگری بر عملکرد اجتماعی و خودکارآمدی تحصیلی دانش­آموزان دختر شهر اصفهان بود. روش تحقیق، نیمه تجربی با استفاده از پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل همه دانش­آموزان دختر متوسطه دوم هنرستان تربیت بدنی شهر اصفهان بود که ۱۳۰ نفر از دانش آموزان واجد شرایط پژوهش به عنوان نمونه انتخاب و در دو گروه به صورت تصافی تقسیم شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه شصت دقیقه­ای آموزش­های مثبت­نگری براساس برنامه سلیگمن (۲۰۰۵) را دریافت کرد. داده­ها با استفاده از پرسشنامه­های عملکرد اجتماعی اسپنس و همکاران (۲۰۰۲) و خودکارآمدی تحصیلی جینک و مورگان (۱۹۹۹) جمع­آوری و با نرم­افزار SPSS نسخه ۲۶ به روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافته­ها نشان داد که آموزش مثبت­نگری در بهبود عملکرد اجتماعی شامل مولفه های راندمان تحصیلی (۵۶/۲۳F=، ۰۰۱/۰p<)، ارتباط با همسالان (۷۴/۱۹F=، ۰۰۱/۰p<)، روابط خانوادگی (۸۹/۱۷F=، ۰۰۱/۰p<) و مراقبت از خود (۲۳/۱۶F=، ۰۰۱/۰p<) و همچنین خودکارآمدی تحصیلی شامل مولفه های استعداد (۷۹/۱۳F=، ۰۰۱/۰p<)، کوشش (۳۴/۱۷F=،۰۰۱/۰p<) و بافت (۰۶/۱۵F=، ۰۰۱/۰p<)، تاثیر معنادار و مثبت داشت. دانش­آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در این مولفه ها عملکرد بهتری از خود نشان دادند. همچنین میزان اثر (مجذور اتای بیشتر از ۱۴/۰) بیانگر آن بود که آموزش مثبت نگری تاثیر معناداری بر متغیرهای خودکارآمدی تحصیلی، عملکرداجتماعی و مولفه های مرتبط با آن داشت. نتیجه گرفته می شود که آموزش مثبت­نگری به طور موثری موجب افزایش خودکارآمدی تحصیلی و ارتقای عملکرد اجتماعی دانش­آموزان هنرستان تربیت بدنی می­شود و می­تواند به عنوان مداخله آموزشی کاربردی و موثر در مدارس به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت نگری ، عملکرد اجتماعی ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموز ، دختر