حق آزادی بیان در فضای مجازی و محدودسازی آن توسط حاکمیت ها

پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع حق آزادی بیان در فضای مجازی و دایره اختیارات حاکمیت ها در محدودسازی آن انجام گرفته است. این تحقیق با روش تحلیلی-تطبیقی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسناد معتبر بین المللی صورت پذیرفته است. در این راستا، مفهوم آزادی بیان در فضای دیجیتال تبیین شده و چارچوب حقوق بین الملل، رویکردهای مختلف دولت ها و چالش های عملی و سیاسی مرتبط مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که چارچوب حقوق بین الملل، با وجود به رسمیت شناختن آزادی بیان به عنوان حقی جهانشمول، با ضعف های ساختاری از جمله فقدان مکانیسم های اجرایی قدرتمند و ابهام در مفاهیم کلیدی مواجه است. تفسیر موسع دولت ها از عناوینی چون امنیت ملی و نظم عمومی، منجر به اعمال محدودیت های غیرمتناسب شده و جوهر این حق بنیادین را مورد تهدید قرار داده است. پدیده خودسانسوری به عنوان یکی از مهم ترین پیامدهای غیرمستقیم محدودیت های دولتی شناسایی گردید. نتایج پژوهش حاکی از آن است که دستیابی به تعادل میان حقوق فردی و منافع حاکمیتی، مستلزم اصلاح قوانین ملی برای همخوانی با استانداردهای بین المللی، تقویت حاکمیت قانون و استقلال قضایی، ترویج سواد دیجیتال و تنظیم پلتفرم های خصوصی با قوانین شفاف است.

کلیدواژه ها:

آزادی بیان ، فضای مجازی ، محدودیت های حاکمیتی ، حاکمیت قانون ، خودسانسوری