سیمای جنایی سرقت های خیابانی در شهر تهران در دهه۱۳۹۰ با تاکید بر توزیع فضایی جرم و تحلیل قضایی

سرقت های خیابانی از مهم ترین جرائم علیه اموال و امنیت عمومی در کلان شهر تهران به شمار می آیند که به رغم نوسانات آماری، همواره یکی از دغدغه های اصلی سیاست گذاران کیفری و مدیریت شهری بوده اند. هدف پژوهش حاضر، ترسیم سیمای جنایی سرقت های خیابانی در شهر تهران در دهه ۱۳۹۰ با تاکید بر توزیع فضایی جرم و تحلیل قضایی، ویژگی های کیفی ارتکاب و واکنش قضایی در مناطق مختلف شهری است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی، داده های آماری منتشرشده، بررسی رویه های قضایی نمونه و تحلیل فضایی مناطق ۲۲گانه شهر تهران است. یافته ها نشان می دهد که سرقت های خیابانی در تهران از الگوی یکنواخت تبعیت نکرده و به صورت خوشه ای در برخی پهنه های شهری، به ویژه مناطق مرکزی و جنوبی، متمرکز شده اند. همچنین نوع سرقت، میزان خشونت، شیوه ارتکاب و واکنش قضایی، تابع ویژگی های اجتماعی، اقتصادی و کالبدی هر منطقه است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که سرقت های خیابانی در تهران یک پدیده صرفا کیفری نبوده، بلکه مسئله ای ساختاری با ابعاد فضایی - قضایی است که نیازمند سیاست های پیشگیرانه منطقه محور و مداخلات فراتر از پاسخ های صرفا سرکوبگرانه است.

کلیدواژه ها:

سرقت خیابانی ، سیمای جنایی ، جرم شناسی محیطی ، رویه قضایی ، مناطق ۲۲گانه تهران