تحلیل حقوقی قراردادهای هوشمند مبتنی بر بلاکچین و چالش ها و الزامات در قرارداد

نتایج تحقیق حاکی از آن است که در نظام حقوقی با چالش های بنیادین نظیر تعارض تغییرناپذیری با نیاز به خاتمه ایمن، مسئله اوراکل و داده های برون زنجیره ای، حریم خصوصی در بلاکچین های عمومی، ابهام در وضعیت حقوقی و صلاحیت قضایی، و نقص های امنیتی مواجه هستند. بر اساس یافته ها، پیشنهادهایی از جمله اصلاح ماده ۹۶۸ قانون مدنی، تدوین قانون آزمایشی قراردادهای هوشمند، ایجاد مراکز ممیزی کد و بهره گیری از بلاکچین های کم هزینه ارائه شده است. در قراردادهای هوشمند مبتنی بر بلاکچین، فرایند ایجاب و قبول به صورت خودکار و خوداجرا و از طریق سامانه هوشمند و رمزنگاری شده، پس از تایید هویت شخص ایجاب کننده، انجام می پذیرد. بنابراین می توان ادعا کرد که ایجاب و قبول در قراردادهای هوشمند مبتنی بر بلاکچین نیز همانند قراردادهای سنتی تحقق می یابد و تنها تفاوت در بستر شکل گیری آنها است. در نتیجه، انشای بیع و قراردادهای هوشمند به هر وسیله ای که صورت پذیرد – حتی اگر به وسیله داده های الکترونیکی باشد – چنانچه دلالت روشنی بر قصد و خصوصا عقد بیع داشته باشد، در صورت دارا بودن سایر شرایط صحت عقد، صحیح و بی اشکال خواهد بود، بر اساس نتیجه پژوهش با توجه به خلا قانون ماهوی در قانون تجارت الکترونیکی ایران، پیشنهاد می شود قانون گذار مقررات خاصی را برای قراردادهای هوشمند مبتنی بر بلاکچین تصویب کند. این مقررات باید ناظر بر اعتبارسنجی داده پیام ها، شرایط شکلی حداقلی (مانند احراز هویت طرفین و امکان ذخیره سازی قرارداد) و تعیین آثار حقوقی اجرای خودکار باشد.

کلیدواژه ها:

قرارداد های هوشمند ، بلاکچین ، قرارداد های الکترونیکی ، الزامات در قرارداد