تبیین ابعاد عینی و ذهنی کیفیت زندگی در فضاهای پیراشهری( مطالعه موردی : دهستان لواسانات کوچک)

مناطق پیراشهری، که گاهی از آن ها با عنوان حومه شهری نیز یاد می شود، امروزه نقشی غالب در شکل گیری فرم های شهری و چالش های برنامه ریزی فضایی قرن بیست و یکم ایفا می کنند. این مناطق، به دلیل تراکم جمعیتی پایین تر نسبت به استانداردهای شهری، به شدت بر کیفیت زندگی ساکنان خود تاثیرگذارند.کیفیت زندگی معمولا با استفاده از شاخص­های ذهنی از دیدگاه ساکنان ارزیابی می­شود و یا براساس شاخص­های عینی با استفاده از داده­های ثانویه اندازه­گیری می­شود و به ندرت شاخص­های عینی و ذهنی در ارتباط با یکدیگر لحاظ می­شوند. هدف این پژوهش تبیین کیفیت زندگی براساس شاخص­های عینی و ذهنی در روستاهای پیراشهری در لواسانات کوچک است. روش این پژوهش توصیفی- تحلیلی است. در این راستا در گام نخست برای شناسایی شاخص­های کیفیت زندگی از مطالعات مرتبط با حوزه تخصصی و ادبیات جهانی کیفیت زندگی بهره گرفته شد. بر این اساس چهار قلمرو کیفیت زندگی و پانزده مولفه شامل شاخص­های عینی و ذهنی شناسایی و مبنای گردآوری اطلاعات مربوط به روستاهای موردمطالعه شد. تعداد ۱۳ روستا و ۱۹۰ خانوار به عنوان نمونه انتخاب گردید. بررسی شاخص­های عینی کیفیت زندگی در روستاهای موردمطالعه نشان می­دهد، میانگین این شاخص­ها برابر با (۴/۳) است. یعنی اینکه می­توان گفت میانگین شاخص­های عینی در روستاهای موردمطالعه تا حدودی بالاتر از حد متوسط بوده و در وضعیت مناسبی قرار دارد. نتایج حاصل از سنجش مولفه­های ذهنی کیفیت زندگی نشان می­دهد مولفه میانگین آن ها پایین­تر از حد متوسط است.

کلیدواژه ها:

کیفیت زندگی ، سنجش عینی ، سنجش ذهنی ، مناطق پیراشهری ، تهران ، دهستان لواسانات کوچک.