تحلیلی بر زیست پذیری شهری در فضای پیراشهری یزد

زیست پذیری شهری به مثابه ی مفهومی میان رشته ای، حاصل تعامل چندبعدی میان نظام های کالبدی، اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی و مدیریتی شهر است. در فضای پیراشهری یزد نظام­های مذکور نه تنها مستقل، بلکه در ارتباطی درهم تنیده و تاثیرگذار بر یکدیگر عمل می کنند. در همین راستا، بررسی زیست پذیری شهری و ابعاد آن در پهنه پیراشهری یزد، شرط اساسی برای درک پویایی فضایی و کارکردی حریم به شمار می رود. هدف از این پژوهش تحلیل زیست پذیری شهری در حریم شهر یزد است. روش تحقیق از نوع کاربردی – تحلیلی و به لحاظ گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه ساکنان حریم شهر یزد می باشد که براساس فرمول کوکران، تعداد ۳۸۴­ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شده اند. یافته های تحقیق نشان می دهد که بین ابعاد مختلف ازلحاظ آلفای کرونباخ برای همه ابعاد بالاتر از ۸/۰ هستند که نشان از همبستگی مناسب شاخص ها با سازه مربوطه و پایایی درونی بالا است. نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که تمامی ابعاد موردبررسی تاثیر معناداری بر زیست پذیری پیراشهری یزد دارند. در این میان، بعد کالبدی و مدیریتی با ضریب مسیر ۳۹۳/۰ و مقدار T برابر با ۵۳۲/۵ بیشترین اثرگذاری را داشته است. پس ازآن، ابعاد زیست محیطی(۲۹۱/۰)، اقتصادی (۱۶۷/۰) و اجتماعی–فرهنگی (۱۵۶/۰) قرار دارند که همگی با مقادیرP کمتر از ۰۵/۰، تاثیری مثبت و معنادار بر ارتقای زیست پذیری شهری نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری ، زیست پذیری شهری ، فضا و حریم ، شهر یزد