رابطه دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه و قرآن مجید با رویکرد بینامتنیت

قرآن مجید، با علم و فکر و عمل و کلام رسول خدا(ص) و ائمه معصومین(علیهم السلام) سخت در ارتباط است؛ به طوری که به «قرآن ناطق» توصیف گشته اند. کلام امام سجاد علی بن حسین(ع) در صحیفه سجادیه نیز چنین است.گرچه در موارد زیادی، این رابطه روشن نگردیده واگر تحقق این امر در بخشی از کلام ممکن باشد، چه بسا در بخش های دیگر و در نتیجه در همه کلام چنین باشد. شیوه جستجوی خاستگاه و منابع یک اثر و یک متن، از ویژگی های نقد سنتی و اصیل است و طی ده ها قرن،  ملاک و معیاری مهم برای ارزیابی آن بوده است اما در عصر حاضر این بررسی ها در دانشی جدید در علم زبان شناسی و نقد ادبی  به نام بینامتنیت  انجام می شود. این علم  با وجود اختلافاتی در مبانی و روش ها و... هم چنان می تواند مورد توجه قرار گیرد. در این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی ارتباط دعای ۴۷ صحیفه سجادیه با قرآن مجید با روش متداول بینامتیت مورد بررسی و شناسایی قرار گرفت و به دست آمد که امام سجاد (ع)، ضمن بازتولید لفظی مستقیم عبارات قرآنی (نفی جزئی) و تغییرات صرفی- نحوی و توسعه معنایی (نفی متوازی) و در لایه های عمیق تر، مضامین قرآنی  را با مفاهیم اعتقادی و اخلاقی عرضه داشته است. علاوه بر این، اصولی از علم کلام را نیز در قالب دعا مطرح کرده است و روشن گردید که متن دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه، نمونه ای از رابطه کلام معصومان با قرآن کریم است و این امر بر والایی اعتبار، بالایی جلالت و فزونی طراوت آن می افزاید.  قرآن مجید، با علم و فکر و عمل و کلام رسول خدا(ص) و ائمه معصومین(علیهم السلام) سخت در ارتباط است؛ به طوری که به «قرآن ناطق» توصیف گشته اند. کلام امام سجاد علی بن حسین(ع) در صحیفه سجادیه نیز چنین است.گرچه در موارد زیادی، این رابطه روشن نگردیده واگر تحقق این امر در بخشی از کلام ممکن باشد، چه بسا در بخش های دیگر و در نتیجه در همه کلام چنین باشد. شیوه جستجوی خاستگاه و منابع یک اثر و یک متن، از ویژگی های نقد سنتی و اصیل است و طی ده ها قرن،  ملاک و معیاری مهم برای ارزیابی آن بوده است اما در عصر حاضر این بررسی ها در دانشی جدید در علم زبان شناسی و نقد ادبی  به نام بینامتنیت  انجام می شود. این علم  با وجود اختلافاتی در مبانی و روش ها و... هم چنان می تواند مورد توجه قرار گیرد. در این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی ارتباط دعای ۴۷ صحیفه سجادیه با قرآن مجید با روش متداول بینامتیت مورد بررسی و شناسایی قرار گرفت و به دست آمد که امام سجاد (ع)، ضمن بازتولید لفظی مستقیم عبارات قرآنی (نفی جزئی) و تغییرات صرفی- نحوی و توسعه معنایی (نفی متوازی) و در لایه های عمیق تر، مضامین قرآنی  را با مفاهیم اعتقادی و اخلاقی عرضه داشته است. علاوه بر این، اصولی از علم کلام را نیز در قالب دعا مطرح کرده است و روشن گردید که متن دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه، نمونه ای از رابطه کلام معصومان با قرآن کریم است و این امر بر والایی اعتبار، بالایی جلالت و فزونی طراوت آن می افزاید.  قرآن مجید، با علم و فکر و عمل و کلام رسول خدا(ص) و ائمه معصومین(علیهم السلام) سخت در ارتباط است؛ به طوری که به «قرآن ناطق» توصیف گشته اند. کلام امام سجاد علی بن حسین(ع) در صحیفه سجادیه نیز چنین است.گرچه در موارد زیادی، این رابطه روشن نگردیده واگر تحقق این امر در بخشی از کلام ممکن باشد، چه بسا در بخش های دیگر و در نتیجه در همه کلام چنین باشد. شیوه جستجوی خاستگاه و منابع یک اثر و یک متن، از ویژگی های نقد سنتی و اصیل است و طی ده ها قرن،  ملاک و معیاری مهم برای ارزیابی آن بوده است اما در عصر حاضر این بررسی ها در دانشی جدید در علم زبان شناسی و نقد ادبی  به نام بینامتنیت  انجام می شود. این علم  با وجود اختلافاتی در مبانی و روش ها و... هم چنان می تواند مورد توجه قرار گیرد. در این تحقیق با روش توصیفی- تحلیلی ارتباط دعای ۴۷ صحیفه سجادیه با قرآن مجید با روش متداول بینامتیت مورد بررسی و شناسایی قرار گرفت و به دست آمد که امام سجاد (ع)، ضمن بازتولید لفظی مستقیم عبارات قرآنی (نفی جزئی) و تغییرات صرفی- نحوی و توسعه معنایی (نفی متوازی) و در لایه های عمیق تر، مضامین قرآنی  را با مفاهیم اعتقادی و اخلاقی عرضه داشته است. علاوه بر این، اصولی از علم کلام را نیز در قالب دعا مطرح کرده است و روشن گردید که متن دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه، نمونه ای از رابطه کلام معصومان با قرآن کریم است و این امر بر والایی اعتبار، بالایی جلالت و فزونی طراوت آن می افزاید.

کلیدواژه ها:

" ، The Holy Qur'an ، Imam Sajjad (AS) ، Sahifa al-Sajjadiyya ، Intertextuality ، Present Text ، Absent Text." ، قرآن مجید ، امام سجاد(ع) ، صحیفه سجادیه ، بینامتنیت ، متن حاضر ، متن غایب.