تحلیل عناصر کلیدی داستان سرایی دیجیتال در گردشگری: رویکردی پدیدارشناسی به تجربه تولیدکنندگان محتوا

صنعت گردشگری در عصر دیجیتال با چالش هایی چون رقابت فزاینده، انتظارات پیچیده گردشگران و نیاز به خلق تمایز استراتژیک روبه روست. داستان سرایی دیجیتال به عنوان راهبردی نوین، با تبدیل «مکان» به «روایت» و «تجربه» به «خاطره جمعی»، فرصتی بی بدیل برای جذب مخاطبان و بازتعریف هویت مقاصد فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی مکانیسم های به کارگیری داستان سرایی دیجیتال در ترغیب گردشگران و تحلیل عناصر کلیدی موثر در این فرآیند طراحی شده است. این مطالعه با اتکا به رویکرد کیفی پدیدارشناسی تفسیری و با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۱۵ تولیدکننده محتوا در حوزه گردشگری انجام شد. داده ها با نمونه گیری هدفمند تا رسیدن به اشباع نظری گردآوری و با نرم افزار MAXQDA ۲۰۲۰ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد تولیدکنندگان محتوا با به کارگیری دوازده عنصر کلیدی، روایت های دیجیتال را طراحی می کنند که مخاطب را از سطح مشاهده به مشارکت فعال سوق می دهد. مهم ترین این عناصر شامل: طراحی جهان داستانی مبتنی بر تضادهای فرهنگی (۶۸% مشارکت کنندگان)، اقتصادی کردن بیان با تلفیق داده های کمیاب و خاطرات شخصی (۵۵%)، استفاده هدفمند از موسیقی بومی و ریتم روایی انطباقی (۷۳%)، چالش های تعاملی در پلتفرم های چندرسانه ای (۶۰%) بود. این استراتژی ها نرخ تعامل مخاطب را تا ۴۰% و نیت سفر را تا ۳۵% افزایش داده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که داستان سرایی دیجیتال، با تبدیل گردشگران به «سفیران برند»، نه تنها تصویر مقاصد را ارتقا می دهد، بلکه به ابزاری برای حفظ اصالت فرهنگی در برابر جهانی سازی تبدیل می شود. این مطالعه چارچوبی عملیاتی برای تلفیق فناوری های نوین (واقعیت مجازی/افزوده) با روایت های بومی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

روایت سازی حرفه ای ، اصالت فرهنگی ، غوطه وری چند حسی ، فرآیند تولید محتوا ، گردشگری تعاملی