نقش نوآوری و خلاقیت در افزایش رقابت پذیری گردشگری شهری مطالعه موردی: شهر چابهار

تشدید رقابت میان مقاصد گردشگری شهری و تغییر الگوهای تقاضا، ضرورت توجه به عوامل نوین ارتقای رقابت پذیری را برجسته کرده است. در این راستا، نوآوری و خلاقیت در تعامل با مولفه های زیرساختی و محیطی می توانند نقش مهمی در تقویت جایگاه رقابتی مقاصد شهری ایفا کنند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر نوآوری و خلاقیت بر رقابت پذیری گردشگری شهری با تاکید بر زیرساخت های گردشگری، منابع طبیعی و فرهنگی، بستر حمایتی و چارچوب اجرایی است. پژوهش حاضر از نوع هدف کاربردی بوده و با رویکرد توصیفی–پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل متخصصان و فعالان گردشگری شهری در منطقه آزاد چابهار بود که با استفاده از نمونه گیری هدفمند، ۲۲۳ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسش نامه ساختاریافته گردآوری و با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی در نرم افزار SmartPLS ۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد زیرساخت های گردشگری (۲۲۹/۰=β) بیشترین تاثیر مستقیم را بر رقابت پذیری دارند و پس ازآن بستر حمایتی (۲۱۲/۰=β) و نوآوری و خلاقیت (۲۰۱/۰=β) قرار می گیرند. مدل پژوهش توانست حدود ۶۸ درصد از واریانس رقابت پذیری را تبیین کند. یافته ها نشان می دهد نوآوری و خلاقیت علاوه بر اثر مستقیم، به عنوان سازوکاری میانجی، نقش مهمی در تبدیل ظرفیت های منابع و زیرساخت ها به مزیت رقابتی پویا ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

رقابت پذیری گردشگری ، گردشگری شهری ، نوآوری و خلاقیت ، زیرساخت های گردشگری