تحلیل تاریخ انگاره ای تطور جریان تشیع تا عصر امام رضا(ع) با تاکید بر فرقه واقفه

این پژوهش به تحلیل تاریخ انگاره ای تطور جریان تشیع تا عصر امام رضا(ع) با تاکید بر فرقه واقفه پرداخته است. در این راستا، سوال اصلی تحقیق این است که جریان واقفه چگونه در روند تاریخی تشیع شکل گرفت و چه تاثیری بر تغییر انگاره ها و گفتمان های امامیه داشت؟ فرضیه این پژوهش بر این است که فرقه واقفه به عنوان یک انشعاب مهم در تاریخ تشیع، برخلاف تصور رایج، نه تنها به معنای جدایی کامل از امامیه نبوده، بلکه در بستر بحران های فکری و اختلافات انگاره ای در پی درگذشت امام کاظم(ع) شکل گرفته و بر تحولات تاریخی و فکری این جریان تاثیرات عمیقی گذاشته است. از روش تاریخ انگاره به عنوان رویکردی نوین برای تحلیل این تحولات استفاده شده است تا درک بهتری از فرایندهای فکری و دگرگونی های گفتمانی ارائه دهد. این تحقیق نشان می دهد که امامیه در پی بحران های پیش آمده، به آزمون و تحقیق در انگاره های خود پرداخته و فرقه واقفه به عنوان یکی از نتایج این فرآیند، با گسست انگاره ای از امامیه، تاثیرات عمیقی بر گفتمان دینی و تاریخی تشیع گذاشت. نتیجه گیری این پژوهش بر لزوم بازنگری در تاریخ نگاری سنتی و استفاده از روش های نوین تحلیل انگاره ای در مطالعات فرقه شناسی تاکید دارد. این تحقیق نشان می دهد که امامیه در پی بحران های پیش آمده، به آزمون و تحقیق در انگاره های خود پرداخته و فرقه واقفه به عنوان یکی از نتایج این فرآیند، با گسست انگاره ای از امامیه، تاثیرات عمیقی بر گفتمان دینی و تاریخی تشیع گذاشت. نتیجه گیری این پژوهش بر لزوم بازنگری در تاریخ نگاری سنتی و استفاده از روش های نوین تحلیل انگاره ای در مطالعات فرقه شناسی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تاریخ انگاره ، جریان ، گفتمان ، واقفه ، امام کاظم (ع) ، امام رضا(ع)