تحلیل سندی و معرفت شناختی گزاره «من یمت یرنی» در میراث حدیثی

گزاره های حدیثی، همراه با آیات قرآن کریم، از مهم ترین منابع دستیابی به معارف دینی اند. یکی از تعابیر مشهور منسوب به امیر مومنان(ع)، عبارت «من یمت یرنی» است که از سده سوم در منابع روایی دیده شده و در انتساب آن به امام علی(ع) یا سید اسماعیل حمیری، شاعر مدافع اهل بیت، اختلاف نظر وجود دارد. برداشت اندیشمندان مسلمان از چگونگی رویت محتضر با امام معصوم(ع) نیز گوناگون بوده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد تحلیل محتوا، به بررسی سند و محتوای این گزاره پرداخته است. یافته ها نشان می دهد این تعبیر، سروده ای از سید حمیری است، اما مضمون آن با روایات موجود هم سویی دارد. با توجه به شواهد متون دینی و فقدان منع عقلی، رویت در این عبارت بر معنای ظاهری (رویت جسمانی) دلالت دارد. این گزاره از منظر معرفت شناسی نیز حائز اهمیت است؛ چراکه نوعی تجربه شهودی نسبت به امام معصوم (ع) در لحظه مرگ را مطرح می کند که مرز میان رویت حسی و معرفت حضوری را در سنت دینی روشن می سازد و بیانگر اتصال همیشگی میان مولا و پیروان ایشان است.

کلیدواژه ها:

حدیث شیعه ، مرگ ، شهود ، رویت جسمانی ، شعر ، معرفت شناسی