ویژگی های خوانداری دو اسطوره از ایران و یونان و کاربرد آموزشی آنها

انسان از آغاز زندگی با داستان های زبان مادری و باورهای فرهنگی قوم خود شکل می گیرد. این داستان ها به مرور با تجربه های زندگی پیوند می خورند و هویت فردی و جمعی را شکل می دهند و برای نسل های بعد نیز منتقل می شوند. داستان های قومی بخشی از زندگی اجتماعی و فردی انسان هستند و هر یک نمایانگر ادبیات، فرهنگ و ذوق ملت خود است. اسطوره ها، از جمله در زبان فارسی، جلوه ای از فرهنگ و هنر گویشوران هستند و به کارگیری آن ها در آموزش زبان می تواند یادگیری و درک مفاهیم را تسهیل کند. از منظر شناختی، ارتباط با عناصر فرهنگی مشترک به زبان آموزان امکان می دهد تا با زبان جدید پیوند عاطفی برقرار کنند و چارچوب ذهنی مناسب برای یادگیری شکل گیرد.این پژوهش ابتدا مفهوم اسطوره و نسبت آن با ادبیات را در چارچوب نظری نقش متون فرهنگی در تقویت مهارت خواندن بررسی می کند. با تکیه بر نظریه طرحواره، اسطوره ها به عنوان متونی معرفی می شوند که دانش پیش زمینه فرهنگی را فعال کرده و فهم عمیق تر متن را ممکن می سازند. سپس عناصر مشترک اساطیر ایران و سایر فرهنگ ها، به ویژه یونان، از منظر تعامل فعال خواننده و نقش سواد فرهنگی در فهم و تفسیر متن تحلیل می شود. ساختار روایی و نمادپردازی نیز به عنوان ویژگی های آموزشی اسطوره ها مورد توجه قرار می گیرد. در نهایت، با مقایسه متون فارسی و غیر فارسی، وجوه اشتراک و تفاوت اساطیر بررسی شده و اهمیت اسطوره در تقویت مهارت خواندن و سواد فرهنگی زبان آموزان تبیین می شود و الگویی از نقش اسطوره در آموزش زبان ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، آموزش مهارت خواندن زبان فارسی ، تعامل فعال ، دانش فرهنگی ، نظریه ی طرحواره