بررسی امکان برقراری ارتباط بین حروف مقطعه و سنت وحیانی

برخورداری قرآن از اصالت و خاستگاه وحیانی بر عموم قرآن پژوهان مسلمان آشکار است. درباره خاستگاه وحیانی سنت نیز در تفاسیر و کتب حدیث شناسی با استناد به آیات متضمن حجیت قول، فعل و تقریر پیامبر، سخنانی آمده است، اما در کیفیت و چگونگی وحیانی بودن سنت، و ارتباط آن با قرآن و نقش پیامبر در تلقی و القاء این وحی امری است که بدان پرداخته نشده است. در این پژوهش با درنگ در حروف مقطعه و تفاسیر ضمن طرح مختصر دیدگاه های گوناگون در معنای آنها نظریه اتخاذ اصالت سنت از حروف مقطعه تایید و تقویت شده است. این نظریه با بیان جایگاه حروف مقطعه در سور عزائم، آنها را به عنوان منبع و خاستگاه اصیل سنت نبوی به حساب آورده و بدین گونه سنت را مستفسر قرآن برشمرده است. بر این اساس از نقش پیامبر و عدم استقلال حضرت در حوزه تشریع دین نیز پرده برداشته و چگونگی وحیانی بودن سنت اثبات شده است. برای این نظریه افزون بر قرآن دلایل مهمی از سنت نیز ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

حروف مقطعه ، سنت قطعیه ، خاستگاه وحیانی ، معصومین