پیشران ها و پسران های کاربست همگرایی و واگرایی ارتباط جمهوری اسلامی ایران و ترکیه در سایه حضور اسرائیل در منطقه خاورمیانه در هزاره جدید

یکی از اصلی ترین موضوعاتی که از منظر مطالعات استراتژیک، توجه قاطبه تحلیل گران سیستم بین الملل را معطوف به خود نموده است، نحوه ارتباط جمهوری اسلامی ایران و جمهوری ترکیه در سایه حضور اسرائیل در منطقه می باشد. سوال این است که پیشران ها و پسران های کاربست همگرایی و واگرایی در ارتباط بین جمهوری اسلامی ایران و ترکیه کدامند؟ به نظر می رسد که پیشران ها و پسران های ارتباط بین ایران و ترکیه با تاثیرپذیری از حضور اسرائیل در منطقه، علاوه بر رقابت و تلاش برای رسیدن به هژمون منطقه ای از چهار مولفه، ژئوپلیتیک، ژئواستراتژیک، ژئواکونومیک و ژئوکالچر تاثیر می پذیرد. پژوهش حاضر از نوع بنیادی - کاربردی، با روش کیفی و رویکرد توصیفی- تحلیلی تدوین شده است. هدف از طرح این پژوهش واکاوی کاربست های ارتباط دو کشور ایران و ترکیه در منطقه می باشد. یافته ها و نتایج پژوهش حاضر نشان می دهند که ارتباط بین دو کشور ایران و ترکیه با تاکید بر نقش الگو، دکترین عمق استراتژیک و منابع هویتی، همواره با رقابت زیر سویه برای افزایش نفوذ و دستیابی به هژمون منطقه ای در هزاره جدید در جریان بوده است. واکاوی عوامل ارتباط دوکشور نیز به نوع تعامل ترکیه و اسرائیل برمی گردد که سبب تاثیر بر محور نفوذ منطقه ای ایران در خاورمیانه و به نوعی خروج اسرائیل از انزوای سیاسی و ائتلاف های سیاسی – امنیتی دو کشور در منطقه شده است.

کلیدواژه ها:

خاورمیانه ، همگرایی ، واگرایی ، هژمون منطقه ای ، نقش الگو