بررسی اثر هم افزایی نانوذرات سلنیوم و تمرینات تناوبی با شدت بالا بر عملکرد شناختی، تنظیم آیریزین و BDNF در موش های دیابتی

هدف: زوال شناختی یکی از پیامدهای دیابت است که با درمان های موجود به طور کامل کنترل یا بهبود نمی یابد. این مطالعه به بررسی اثرات هم افزایی نانوذرات سلنیوم (SeNPs) و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عملکرد شناختی و محافظت عصبی در مدل رت صحرایی دیابتی می پردازد. روش پژوهش: ۳۱ رت صحرایی نر نژاد ویستار (سن= ۸ هفته، وزن= ۳۸±۲۵۰ گرم) از مرکز حیوانات انستیتو پاستور ایران تهیه و با تزریق استرپتوزوتوسین دیابتی شدند، سپس به پنج گروه شامل: گروه شاهد، گروه دارونما، گروه مکمل (نانوذرات سلنیوم)، گروه تمرین (تمرین تناوبی با شدت بالا) و گروه مکمل-تمرین (نانوذرات سلنیوم و تمرین تناوبی با شدت بالا) تقسیم شدند. عملکرد شناختی با استفاده از آزمون ماز آبی موریس ارزیابی شد و بیان گیرنده آیریزین و سطوح پروتئین فاکتور نوروتروفیک مشتق شده از مغز (BDNF) برای سنجش اثرات محافظت عصبی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله ی SeNPs و HIIT تاثیر قابل توجهی بر یادگیری و حافظه، گیرنده آیریزین و ژن BDNF در هیپوکامپ دارند(P< ۰.۰۳). با توجه به اینکه گروه مکمل-تمرین نسبت به بقیه گرو های درمان بیشترین اثر را بر تمام متغیرها داشت(P< ۰.۰۰۰۳). نتیجه گیری: با توجه به پژوهش حاضر، ترکیب SeNPs و HIIT ممکن است به طور موثر اختلالات شناختی را کاهش داده و از طریق تعدیل مسیرهای سیگنالینگ آیریزین و BDNF، به بهبود حفاظت عصبی در دیابت نوع ۲ کمک کند.

کلیدواژه ها:

دیابت نوع ۲ ، هیپوکامپ ، عملکرد شناختی ، تمرین تناوبی با شدت بالا ، سلنیوم