تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و روزه داری متناوب بر مارکرهای لیپولیز در بافت کبد رت های تغذیه شده با رژیم غذایی پر چرب و پرکربوهیدرات

هدف: مصرف رژیم های غذایی پرچرب و پرکربوهیدرات موجب اختلالات متابولیکی در کبد می شوند. در مقابل، مداخلات تمرینی و تغذیه ای از راهبردهای موثر برای بهبود اثرات مخرب این نوع رژیم های غذایی هستند. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا و روزه داری متناوب بر مارکر های لیپولیز در بافت کبد رت های تغذیه شده با رژیم غذایی پر چرب و پر کربوهیدرات می باشد. روش پژوهش: ۳۰ سر رت نر، نژاد اسپراگ دولی با سن ۸ هفته بصورت تصادفی به گروه های رژیم غذایی استاندارد (ND)(۶ سر)، رژیم غذایی پر چرب و پر کربوهیدرات (HFD+HC)(۶ سر)، رژیم غذایی پرچرب و پرکربوهیدرات به همراه تمرین ورزشی (HFD+HC+HIIT)(۶ سر)، رژیم غذایی پرچرب و پرکربوهیدرات به همراه روزه داری متناوب (HFD+HC+ADF)(۶ سر) و رژیم غذایی پرچرب و پرکربوهیدرات به همراه تمرین ورزشی و روزه داری متناوب (HFD+HC+HIIT+ADF)(۶ سر) تقسیم شدند. رت ها به مدت ۱۲ هفته مداخلات که شامل تمرین تناوبی باشدت بالا HIIT)) ۵ جلسه در هفته و روزه داری متناوب ((ADF شامل دوره های یک روز در میان خوردن و ناشتایی بود را انجام دادند. مقادیر پروتئینی CPT۱ و  PPARα با استفاده از روش وسترن بلات اندازه گیری شدند و داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری (۰۵/۰P≤) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که رژیم غذایی پرچرب و پرکربوهیدرات منجر به کاهش معنی­داری مقادیر پروتئینی PPARα و CPT۱ بافت کبد HFD+HC نسبت به گروه ND شد (۰۵/۰> P). با این حال، گروه HIIT منجر به افزایش معنی داری مقادیر CPT۱ بافت کبد نسبت به گروه HFD+HC شد (۰۴/۰P=). همچنین، ترکیب HIIT و ADF منجر به افزایش معنی داری مقادیر PPARα و CPT۱ بافت کبد نسبت به گروه HFD+HC شد (۰۵/۰>P). نتیجه گیری: HIIT و ADF به صورت همزمان تاثیر معنی داری برPPARα  وCPT۱  داشت و احتمالا با بهبود متابولیسم چربی ها از اختلالات کبدی ناشی از رژیم های پرچرب جلوگیری می کنند.

کلیدواژه ها:

مرین ورزشی ، روزه داری متناوب ، لیپولیز ، رژیم غذایی ، چاقی