تاثیر تمرین هوازی تناوبی بر مقدار بیان پروتئین های A۲۰ و CYLD قلبی موش های نر مدل سکته قلبی

هدف: آسیب ایسکمی/ خون رسانی مجدد میوکارد (MI/RI) یکی از عوامل تعیین کننده اختلالات بیماری های قلبی عروقی می باشد که با مرگ سلولی ناشی از التهاب و اختلال در فعالیت پروتئین‎های دیوبی کوئیتینه کننده همراه است. هدف از مطالعه حاضر تعیین تاثیر تمرین هوازی تناوبی بر بیان پروتئین های A۲۰ و CYLD در بافت قلب موش های نر مدل سکته قلبی بود. روش پژوهش: در مطالعه تجربی حاضر ۳۰ سر موش صحرایی نر نژاد ویستار ۱۶ هفته ای با وزن ۲۲۰ تا ۲۸۰ گرم به طور تصادفی به سه گروه کنترل (سالم)، انفارکتوس میوکارد (MI) و MI+تمرین هوازی تناوبی با شدت متوسط تقسیم شدند. انفارکتوس میوکارد توسط مداخله مستقیم با بستن LAD به مدت ۳۰ دقیقه انجام شد. پروتکل تمرین هوازی تناوبی با شدت متوسط ۶۰ دقیقه دویدن تناوبی روی تردمیل، هر تناوب شامل ۴ دقیقه دویدن با شدت ۶۵ -۷۰ درصد VO۲max و ۲ دقیقه بازیافت فعال با شدت ۵۰ –۶۰ درصد VO۲max، سه روز در هفته و به مدت ۸ هفته انجام شد. به منظور بررسی بیان پروتئین های A۲۰ و CYLD از روش وسترن بلات استفاده شد. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰>p مقایسه شدند.. یافته ها: نتیجه آزمون تعقیبی توکی برای متغیر A۲۰ نشان داد که میزان بیان این پروتئین در گروه MI به طور معنی داری پایین تر از گروه کنترل سالم بود (۰۱/۰=p). همچنین، میزان بیان پروتئین A۲۰ در گروه تمرین+MI به طور معنی داری نسبت به گروه MI و کنترل سالم افزایش داشت (به ترتیب:  ۰۰۱/۰=p، ۰۳/۰=p). نتایج نشان داد هرچند میزان بیان پروتئین CYLD در گروه MI نسبت به گروه کنترل سالم کاهش یافت؛ اما ازنظر آماری معنی دار نبود (۰۶/۰=p). همچنین، میزان بیان پروتئین CYLD در گروه تمرین+MI نسبت به گروه کنترل سالم و MI افزایش یافت (به ترتیب:  ۰۱/۰=p، ۰۰۱/۰=p). نتیجه گیری: تمرین هوازی تناوبی احتمالا با افزایش پروتئین های A۲۰ و CYLD قلبی و کاهش التهاب، از مرگ سلولی ناشی از آن جلوگیری می کند. بااین حال، به دلیل کمبود شواهد و محدودیت های تحقیق، همچنان نیازمند بررسی های بیشتر می باشد.

کلیدواژه ها:

تمرین هوازی تناوبی ، سکته قلبی ، A۲۰ ، CYLD قلبی