تاثیر تمرینات تداومی و تمرینات تناوبی با شدت بالا در دماهای متفاوت بر میزان آیریزین سرمی خون بازیکنان بوکس

زمینه و هدف: آیریزین مایوکینی است که بافت چربی سفید را به بافت چربی قهوه ای تبدیل می کند. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تمرینات تداومی و تناوبی با شدت بالا در دماهای مختلف بر میزان آیریزین سرمی خون بازیکنان بوکس می باشد. روش پژوهش: در این مطالعه ۷۰ مرد بوکسور با حداقل دو سال سابقه تمرین مداوم و تسلط کافی به شنای کرال سینه با میانگین سنی(۴۸/۳±۶۴/۲۷ سال) و شاخص توده بدنی(۲۴/۶±۶۷/۲۷ کیلوگرم بر متر مربع) از بین ورزشکاران فعال رشته بوکس انتخاب شدند و پس از پیش آزمون به طورت همگن(بر اساس سطوح آیریزین) در پنج گروه تمرین تناوبی شدید در محیط گرم(°۳۳)، تمرین تناوبی شدید در محیط سرد(°۷)، تمرین تداومی در آب گرم(°۲۵)، تمرین تداومی در آب سرد(°۱۳-°۱۴) و کنترل قرار گرفتند و هر گروه تمرینات خود را به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته انجام دادند. قبل و بعد از هشت هفته تمرینی نمونه گیری خونی انجام شد و میزان آیریزین سرمی با استفاده از روش الایزا اندازه گیری شد. تغییرات بین گروهی با استفاده از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی و آزمون تعقیبی بونفرونی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: سطح سرمی آیریزین در همه گروهها (۰۱/۰P˂) نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشت و بیشترین افزایش آیریزین نسبت به گروه کنترل به ترتیب در گروههای تناوبی سرد (۰۱/۰P˂) و تداومی سرد مشاهده شد (۰۱/۰P˂). نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشان می دهد که انجام تمرینات ورزشی منجر به افزایش سطوح آیریزین می شود و انجام تمرینات در محیط سرد می تواند افزایش بیشتر سطوح آیریزین را به دنبال داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تمرینات تناوبی با شدت بالا ، تمرینات تداومی ، آیریزین ، دمای محیط