اثر تمرین تناوبی شدید و رژیم غذایی پرپروتئین بر سطوح UCP-۲ و MCP-۱ بافت چربی و عضله اسکلتی و حساسیت به انسولین در موش های صحرایی نر چاق

هدف: تمرین ورزشی و رژیم غذایی در پیشگیری از چاقی، التهاب و مقاومت به انسولین نقش دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر ۱۰ هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و رژیم غذایی پرپروتئین (HPD) بر سطوح UCP-۲ و MCP-۱ بافت چربی احشایی و عضله دوقلو، سطوح پلاسمایی گلوکز و انسولین و حساسیت به انسولین بود. روش شناسی: ۴۰ سر موش صحرایی نر ویستار چاق (وزن ۷۹/۳۱±۴۶/۳۸۶ گرم) در پنج گروه مساوی: HIIT، HPD، HPD+HIIT، کنترل چاق-۱ (OC-۱: داشتن رژیم غذایی پرچرب در طول مداخله) و کنترل چاق-۲ (OC-۲: قطع رژیم غذایی پرچرب در شروع مداخله و شروع رژیم غذایی نرمال) و هشت سر موش غیر چاق (کنترل غیر چاق (NC): میانگین وزن ۲۶/۴۲±۱۰/۲۸۳ گرم) مورد مطالعه قرار گرفتند. پروتکل تمرین شامل دویدن روی نوارگردان، پنج روز در هفته به مدت ۱۰ هفته با شدت ۹۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. چهل و هشت ساعت پس از آخرین جلسه مداخله، نمونه های خون و بافت برای اندازه گیری متغیرهای بیوشمیایی برداشته شد. داده ها با استفاده از آزمون های آنالیز واریانس یک طرفه و کروسکال-والیس آنالیز شدند (۰۵/۰≥P). یافته ها: تفاوت معنی داری در سطوح UCP-۲ و MCP-۱ بافتی و سطوح پلاسمایی انسولین گروه ها مشاهده نشد. سطح گلوکز پلاسما در گروه OC-۱ بالاتر از گروه های -NC، OC-۲، HIIT، HPD و HIIT+HPD، در گروه های OC-۲، HIIT، HPD و HIIT+HPD بالاتر از گروه NC و در گروه HPD بالاتر از گروه OC-۲ بود (۰۵/۰≥P). شاخص حساسیت به انسولین نیز در گروه OC-۲ بالاتر از گروه های OC-۱، HIIT و HPD بود (۰۵/۰≥P). نتیجه گیری: دوره های نسبتا طولانی استفاده از رژیم پرچرب با این که خطر چاقی را افزایش می دهد؛ احتمال دارد موجب تغییر وضعیت التهابی نشود. از سوی دیگر اصلاح رژیم غذایی و انجام فعالیت ورزشی منظم می تواند منجر به بهبود اختلال گلایسمیک ناشی از مصرف رژیم غذایی پرچرب گردد.

کلیدواژه ها:

تمرین تناوبی شدید ، رژیم درمانی ، مقاومت به انسولین ، چاقی