تبیین معیارهای طراحی فضاهای آموزشی-درمانی ویژه کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با تاکید بر تاثیر محیط بر یادگیری و درمان (مطالعه موردی: شهر تبریز)

تاثیر محیط های آموزشی و درمانی ویژه برای کودکان اوتیستیک به طور قابل توجهی بر فرآیندهای یادگیری و درمان آن ها موثر است و طراحی فضاهای آموزشی با در نظر گرفتن نیازهای خاص این کودکان می تواند به بهبود وضعیت آن ها کمک کند. در این تحقیق، به بررسی تاثیر محیط های آموزشی ویژه کودکان اوتیستیک بر فرآیندهای یادگیری و درمان در شهر تبریز پرداخته شده است. هدف این تحقیق بررسی تاثیر معیارهای طراحی فضاهای آموزشی بر بهبود یادگیری و درمان کودکان اوتیستیک از طریق تحلیل داده های کیفی و کمی بوده است. برای جمع آوری داده های کیفی، از ۲۰ نفر خبرگان در زمینه طراحی فضاهای آموزشی برای کودکان اوتیستیک استفاده شد که با آن ها مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام گرفت. در بخش کمی، ۳۰۰ نفر از والدین و کادر فضاهای آموزشی کودکان اوتیستیک به عنوان نمونه انتخاب شدند تا پرسشنامه های مرتبط با تاثیر محیط بر یادگیری و درمان را تکمیل کنند. نتایج نشان داد که کاهش محرک های حسی با ضریب رگرسیون ۰٫۷۸ بیشترین تاثیر را بر یادگیری و درمان کودکان اوتیستیک دارد. همچنین فضاهای آرامش بخش با ضریب رگرسیون ۰٫۴۵ و آزادی حرکت بدون موانع با ضریب رگرسیون ۰٫۶۵ تاثیرات معناداری بر فرآیند یادگیری و درمان داشته اند. مدل تحقیق توانست ۷۲ درصد از واریانس متغیر وابسته را تبیین کند که نشان دهنده برازش بالای مدل است. بنابراین، طراحی فضاهای آموزشی ویژه برای کودکان اوتیستیک باید با اولویت بندی فاکتورهایی مانند کاهش محرک های حسی، فضاهای آرامش بخش و آزادی حرکت صورت گیرد تا تاثیرات مثبتی بر یادگیری و درمان کودکان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

طراحی فضاهای آموزشی ، کودکان اوتیستیک ، تاثیر محیط ، تبریز