بررسی ارتباط ویژگی های فردی و محیطی بر ارتقای خلاقیت دانشجویان معماری (نمونه مطالعاتی: دانشکده های معماری شهر اصفهان)

یکی از ویژگی های بارز انسان در جهت رشد و توسعه فردی خلاقیت است. این موضوع به طور ذاتی در انسان نهادینه شده و بروز آن قابل پرورش است به گونه ای که تقویت آن نیاز به بسترسازی داشته و با ایجاد شرایط و امکانات می توان در جهت ارتقا آن گام برداشت. با توجه به تعداد زیاد دانشکده های معماری و علاقه مندان این رشته نیاز به پروراندن خلاقیت دانشجویان در دوران تحصیل حائز اهمیت است. سوال اصلی این تحقیق آن است که چه عواملی در ارتقا خلاقیت دانشجویان معماری نقش موثر دارند؟ تاکنون تحقیقات زیادی در زمینه خلاقیت خصوصا در کودکان انجام شده، اما مطالعات محدودی در زمینه ارتقا خلاقیت در بزرگ سالی و برای دانشجویان معماری با توجه به اینکه رشته آن ها باهنر درگیر است، انجام شده است. این پژوهش باهدف تاثیر هم زمان عوامل شخصیتی و محیطی بر خلاقیت دانشجویان معماری انجام شد. روش تحقیق ازنظر هدف کاربردی و ازنظر ماهیت کمی است. جامعه ی آماری شامل دانشجویان مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در پنج دانشکده ی معماری شهر اصفهان بوده و ۲۵۴ پرسشنامه ی معتبر با روش نمونه گیری سهمیه ای گردآوری شد. نتایج حاصل از پرسش نامه در نرم افزار (اس.پی.اس اس) و آموس تحلیل شده و روش تحلیل داده ها توصیفی - استنباطی هست. یافته های پژوهش حاضر در تایید بسیاری از مطالعات پیشین نشان می دهد که عوامل محیطی و فردی نقش تعیین کننده ای در خلاقیت دانشجویان معماری دارند. نتایج با دیدگاه های آمابیل و مک کوی و ایوانز همسو است که محیط فیزیکی و ادراک فضایی را محرک فرایند خلاقیت می دانند. نتایج نشان داد رابطه مستقیمی میان خلاقیت با ریسک پذیری و پشتکار وجود دارد. همچنین در بعد عوامل محیطی، عناصر طبیعی که شامل آب، گیاهان و نور طبیعی هستند بیشترین اثر را بر افزایش خلاقیت دانشجویان دارند.

کلیدواژه ها:

ارتقای خلاقیت ' ، 'عوامل محیطی ' ، 'عوامل غیر محیطی ' ، 'ویژگی های فردی ' ، ' دانشکده های معماری شهر اصفهان