عدالت ترمیمی پلیس محور در جرائم خفیف: الگویی بومی برای نظام کیفری ایران

هدف این پژوهش، امکان سنجی و طراحی چارچوبی بومی برای اجرای عدالت ترمیمی پلیس محور در جرائم تعزیری خفیف و نیمه جدی در نظام عدالت کیفری ایران است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی استنتاجی و بر مبنای مرور نظام مند منابع کتابخانه ای، متون فقهی و حقوقی، و مطالعات تطبیقی انجام شده است. جامعه پژوهش شامل آثار نظری و تجربی کلیدی در حوزه عدالت ترمیمی، به ویژه نظریه «شرمسارسازی بازپذیرکننده» و مبانی فقهی صلح و اجتهاد پویا است و نمونه پژوهش به صورت هدفمند از میان منابع معتبر انتخاب و با روش تحلیل مفهومی و قیاس تطبیقی بررسی شده است. روایی یافته ها از طریق تطبیق پذیری استدلال ها با متون معتبر فقهی و حقوقی، و پایایی از طریق انسجام درونی چارچوب نظری تامین گردیده است. نتایج نشان می دهد که با ایجاد اصلاحات محدود در مواد ۸۱ تا ۸۳ قانون آیین دادرسی کیفری، آموزش تخصصی پلیس در نقش تسهیل گر بی طرف، و اجرای طرح های آزمایشی استانی، می توان الگوی عدالت ترمیمی پلیس محور را بدون تعارض با مبانی شرعی اجرا کرد؛ الگویی که پیامدهایی چون کاهش بار دادگاه ها، افزایش رضایت بزه دیدگان، کاهش تکرار جرم و تقویت سرمایه اجتماعی را به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

اجتهاد پویا ، جرائم تعزیری ، عدالت ترمیمی پلیس محور ، شرمساری بازپذیرکننده ، نظام عدالت کیفری ایران