<span dir="RTL" lang="FA">بررسی فراوانی و ریسک فاکتورهای مهاجرت استنت صفراوی پلاستیکی در بیماران تحت کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپیک

مقدمه: مهاجرت استنت صفراوی، یک عارضه پس از استنت گذاری با شیوع ۵ تا ۱۰ درصد می باشد، بنابراین تشخیص ریسک فاکتورهای آن از اهمیت بالایی برخوردار است. با توجه به کمبود مطالعه در این زمینه و نتایج ناکافی، این مطالعه به بررسی فراوانی مهاجرت استنت صفراوی و ریسک فاکتورهای آن می پردازد. روش ها: در این مطالعه ی گذشته نگر، ۵۰۶ نفر از بیماران ERCP و استنت گذاری شده در سال های ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۰ در بیمارستان آیت الله روحانی بابل مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافیک بیماران، یافته های تصویربرداری اخیر، اندیکاسیون ERCP، یافته های آندوسکوپیک آمپول واتر، روش کانولاسیون، یافته های کلانژیوگرافی و پروسیجرهای انجام شده از اطلاعات پرونده ها استخراج شد. سپس فراوانی مهاجرت استنت و میزان ارتباط آن با هریک از فاکتورهای ذکر شده مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تعداد ۵۰۶ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ مهاجرت استنت ۱۵/۴ درصد (۷۸ بیمار) بود. میانگین سنی بیماران با مهاجرت استنت صفراوی به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون مهاجرت استنت صفراوی بود (۰/۰۰۱ > P). به جز میانگین سنی بیماران، هیچ یک از فاکتورهای جنسیت (۰/۲۵۶ = P)، علائم بالینی (۰/۰۵ < P)، اندیکاسیون ERCP (۰/۰۶۸ = P)، ضایعه امپولاری (۷۷۵/۰ = P)، روش کانولاسیون (۰/۶۹۳ = P)، تعداد و سایز سنگ صفراوی (۰/۰۵ < P) و مصرف اپیوم (۰/۸۳۱ = P) ارتباط معناداری با مهاجرت استنت صفراوی نداشتند. تکنیک های مورد استفاده در ERCP پیگیری شامل ۲۰ (۲۵/۶ درصد) خارج سازی استنت صفراوی، ۱۷ (۲۱/۸ درصد) تعبیه استنت صفراوی جدید، ۸ (۱۰/۳ درصد) انجام اسفنکتروتومی، ۱۹ (۲۴/۴ درصد) اتساع با بالون، ۱۸ (۲۳/۱درصد) استفاده از بسکت جهت رفع انسداد صفراوی بوده است. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بر اهمیت توجه به سن بیماران به عنوان یک فاکتور مهم در پیشگیری از مهاجرت استنت صفراوی تاکید دارد. همچنین، نیاز به تحقیقات بیشتر برای شناسایی سایر فاکتورهای مرتبط با مهاجرت استنت و بهبود تکنیک های مدیریتی وجود دارد.

کلیدواژه ها:

ریسک فاکتور ، مهاجرت ، استنت صفراوی ، عوارض کلانژیوپانکراتوگرافی ، عوامل سنی