ارائه مدل خط مشی گذاری عمومی مدیریت بحران در بیماری واگیردار در بیمارستان های کشور (مورد مطالعه: بیماری کووید-۱۹)

چکیده زمینه: بیمارستان ها در بحران هایی مانند همه گیری کووید۱۹- با چالش های جدی نظیر افزایش تقاضا، کمبود تجهیزات و غیبت کارکنان مواجه می شوند. با وجود اهمیت حیاتی مدیریت بحران در این مراکز، تاکنون مدلی جامع و نظام مند برای خط مشی گذاری عمومی در این حوزه تدوین نشده است. این پژوهش با هدف ارائه ی مدلی یکپارچه برای مدیریت بحران بیماری های واگیردار در بیمارستان های کشور انجام شده است. روش کار: این مطالعه از نوع کاربردی و کیفی بوده و برای شناسایی ابعاد مدل، از روش فراترکیب بر اساس الگوی هفت مرحله ای سندلوسکی و باروسو و نیز تحلیل مضمون استفاده شده است. جامعه ی آماری پژوهش را مقالات منتشرشده در پایگاه ها و مجلات علمی پژوهشی معتبر داخلی و خارجی شامل Taylor & Francis Online, Elsevier, Science Direct, Sage, Springer, JSTOR, Emerald, Wiley, Scopus, ProQuest, MDPI پایگاه تخصصی نور، سیویلیکا، پایگاه جهاد دانشگاهی، پایگاه علوم انسانی، پایگاه علم نت و مگیران تشکیل می دادند. جستجوی نظام مند در بازه ی زمانی ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۴ انجام گرفت. از میان ۱۰۸۹ مقاله ی یافت شده، پس از غربالگری با استفاده از چک لیست ارزیابی حیاتی گلین، ۶۹ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. برای اعتباربخشی، از نظرات ۱۲ خبره در حوزه ی مدیریت بهداشت و درمان و مدیریت بحران استفاده گردید و پایایی کدگذاری ها با ضریب کاپای کوهن (۰/۹۰۳) تایید شد. یافته ها: مدل نهایی شامل پنج بعد اصلی، چهارده مولفه و چهل و پنج شاخص بود. این ابعاد عبارت بودند از اقدامات و عملکرد مدیریت بیمارستان که بر شناسایی و پیش بینی بحران، ایمنی سازی، واکنش به بحران، بررسی گزارش ها و پیشگیری از شیوع تاکید داشت؛ توانایی مدیریت در خط مشی گذاری، برنامه ریزی و قانون گذاری که شامل برنامه ریزی کوتاه مدت تا بلندمدت و به روزرسانی قوانین بود؛ منابع و امکانات بیمارستان که تامین تجهیزات، ارتباطات، منابع مالی، انبارهای ذخیره سازی و سیستم بازرسی را در بر می گرفت؛ اقدامات مربوط به کارکنان که بر مشارکت، توانمندسازی و آموزش مستمر آنان تاکید داشت؛ و اقدامات مربوط به گزارش دهی و تبادل اطلاعات که شامل ارزیابی ایمنی، جمع آوری داده ها و اشتراک گذاری اطلاعات به صورت دوسویه بود. بدین ترتیب، مدل نشان می دهد که مدیریت موثر بحران نیازمند رویکردی چندبعدی و یکپارچه است که هم زمان به عوامل مدیریتی، ساختاری، انسانی، تجهیزاتی و ارتباطی توجه داشته باشد. نتیجه گیری: مدل ارائه شده چارچوبی جامع و عملیاتی برای مدیران بیمارستان ها و سیاست گذاران حوزه ی سلامت فراهم می آورد که با تاکید بر اقدامات پیش گیرانه، برنامه ریزی راهبردی، تامین منابع، توانمندسازی نیروی انسانی و نظام موثر ارتباطی، می تواند تاب آوری بیمارستان ها را در همه گیری های آینده افزایش دهد. پیشنهاد می شود پژوهش های آتی به اعتبارسنجی کمی مدل، اولویت بندی مولفه ها و بررسی نقش فناوری های نوین در بهبود مدیریت بحران بپردازند.

کلیدواژه ها:

Public policy model ، crisis management ، infectious disease ، hospitals in the country. ، مدل خط مشی گذاری عمومی ، مدیریت بحران ، بیماری واگیردار ، بیمارستان های کشور