مقایسه اثربخشی فنون وارونه سازی عادت و طرحواره درمانی مبتنی بر محرومیت هیجان بر هوش اخلاقی کودکان خیابانی (۷-۱۱ساله)

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش مقایسه اثربخشی فنون وارونه سازی عادت و طرحواره درمانی مبتنی بر محرومیت هیجان بر هوش اخلاقی کودکان خیابانی بود. روش پژوهش: روش این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری را تمامی کودکان خیابانی ۷ تا ۱۱ ساله شهر زاهدان در سال ۱۴۰۴تشکیل دادند که از بین آن ها تعداد ۶۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه مداخله و یک گواه جایگزین شدند. گروه مداخله اول فنون وراونه سازی عادت را در قالب ۸جلسه و گروه مداخله دوم طرحواره درمانی مبتنی بر محرومیت هیجان را در قالب ۸ جلسه، هرهفته ۱جلسه ۹۰دقیقه دریافت کردند و گروه کنترل تا پایان جلسات مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک وکیل بود. داده ها با استفاده از از تحلیلی کوواریانس و واریانس در نرم افزار SPSS۲۶تحلیل شدند.یافته ها: یافته های بدست آمده نشان داد تفاوت معنی داری بین دو گروه آزمایش و کنترل در متغیر هوش اخلاقی وجود دارد. میانگین پس آزمون گروه آزمایش گروه فنون وارونه سازی عادت در متغیر هوش اخلاقی (۷۳/۶۶) بیشتر از میانگین پس آزمون گروه آزمایش طرحواره درمانی مبتنی بر محرومیت هیجان (۰۸/۶۴)است (۵۵/۳۶F= و ۰۵/۰ > P).نتیجه گیری: باتوجه به یافتههای پژوهش با شناسایی و مقایسه اثربخشی دو رویکرد درمانی متفاوت می توان موثرترین شیوه را برای افزایش هوش اخلاقی در کودکان خیابانی تعیین کرد و گامی در جهت بهبود درستکاری، مسئولیت پذیری، گذشت و دلسوزی آنان برداشت.

کلیدواژه ها:

کودکان خیابانی ، فنون وارونه سازی عادت ، طرحواره درمانی ، محرومیت هیجان ، هوش اخلاقی