اثربخشی درمان شناختی-رفتاری متمرکز بر تروما بر احساس تنهایی و مهارت های ارتباطی دختران نوجوان دارای سوگ ناشی از طلاق والدین

زمینه و هدف: دختران نوجوان مواجه شده با سوگ طلاق والدین نیازی مبرم برای غلبه بر مشکلات بعد از طلاق دارند، درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما از جمله مداخله هایی است که می تواند در این زمینه به افراد کمک کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر احساس تنهایی و مهارت های ارتباطی دختران نوجوان دارای سوگ ناشی از طلاق والدین انجام شد. روش پژوهش: جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دختران نوجوان طلاق ساکن شهر یزد مراجعه کننده به کلینک های مشاوره و خدمات روان شناسی این شهر در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از بین آنها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در یک گروه آزمایش (۱۵ نفر) و یک گروه کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزارهای سنجش پرسشنامه های احساس تنهایی راسل و همکاران (۱۹۹۶) و مهارت های ارتباطی جرابک (۲۰۰۴) بود. گروه آزمایش مداخله شناختی رفتاری متمرکز بر تروما را طی ۱۲ جلسه، هر هفته یک جلسه و به مدت ۹۰ دقیقه دریافت نمودند. داده ها با استفاده از SPSS-۲۶ و روش تحلیل کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین پس آزمون احساس تنهایی (۰۵/۰>p) و مهارت هایی ارتباطی (۰۵/۰>p) در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت. نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما می تواند به عنوان روش درمانی موثر جهت کاهش احساس تنهایی و افزایش مهارت های ارتباطی دختران نوجوان با تجربه سوگ طلاق والدین مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما ، دختران نوجوان ، سوگ طلاق ، مهارت های ارتباطی