پیش بینی سندرم پیش از قاعدگی در زنان ورزشکار براساس تحمل پریشانی : نقش میانجیگری راهبردهای مقابله ای

چکیدههدف: هدف پژوهش حاضر پیش بینی سندرم پیش از قاعدگی در زنان ورزشکار براساس تحمل پریشانی با میانجیگری راهبردهای مقابله ای بود.روش ها: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام زنان ورزشکار شهر تهران در سال ۱۴۰۴ تشکیل می دادند که از میان آنها تعداد ۴۱۴ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس سنجش نشانه های پیش از قاعدگی دل آرا و همکاران (۲۰۱۱)؛ مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه سبک های مقابله فولکمن و لازاروس (۱۹۸۰) بود. تحلیل داده های پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل مسیر و نرم افزارهای SPSS-۲۲ و AMOS-۲۴ انجام گرفت.یافته ها: ضریب مسیر کل مربوط به تحمل پریشانی با سندرم قاعدگی منفی و معنادار بود (۰۱/۰>p، ۴۵۴/۰-=β). ضریب مسیر بین راهبرد هیجان مدار و سندرم قاعدگی مثبت (۰۱/۰>p، ۳۳۴/۰=β) و ضریب مسیر بین راهبرد مسئله مدار و سندرم قاعدگی منفی (۰۱/۰>p، ۲۹۴/۰-=β) و معنادار بود. ضریب مسیر غیرمستقیم بین تحمل پریشانی و سندرم قاعدگی منفی و معنادار بود (۰۱/۰>p، ۱۴۹/۰=β).نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد ارتقای تحمل پریشانی و آموزش راهبردهای مقابله ای سازگارانه، به ویژه تقویت مقابله مسئله مدار و کاهش اتکای افراطی به مقابله هیجان مدار، می تواند در کاهش شدت علائم سندرم پیش از قاعدگی در زنان ورزشکار موثر باشد. بنابراین، طراحی مداخلات روان شناختی مبتنی بر تنظیم هیجان و آموزش مهارت های مقابله ای در برنامه های حمایتی ورزشکاران زن توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، راهبردهای مقابله ای ، زنان ورزشکار ، سندرم پیش از قاعدگی