اثر کودهای فسفر و مایه زنی باکتریایی بر عملکرد، رشد و فیزیولوژی گوجه فرنگی

فسفر یک عنصر غذایی بسیار حیاتی برای رشد گیاهان است و حفظ سطوح کافی آن در خاک برای به حداکثر رساندن رشد و نمو محصولات کشاورزی بسیار اهمیت دارد. استفاده از کودهای زیستی، به عنوان جایگزین های سازگار با محیط زیست و اقتصادی، می تواند به جای کودهای گران قیمت مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی تاثیر کودهای بیوفسفر و سوپر فسفات تریپل در مقایسه با تیمار بدون فسفر (شاهد) به همراه بررسی برهمکنش باکتری های حل کننده فسفات (Pseudomonas putida) بر ویژگی های کمی و کیفی گوجه فرنگی است. این آزمایش به صورت فاکتوریل با دو عامل در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. تیمار ها شامل استفاده از کودهای فسفر و مایه زنی باکتریایی است. تیمار کودی شامل پنج سطح بدون فسفر (شاهد)، سوپر فسفات تریپل با غلظت های ۲۰ و ۴۰ میلی گرم بر کیلوگرم و بیوفسفر به صورت پودر گوشت با دو غلظت ۲۰ و ۴۰ میلی گرم بر کیلوگرم و تیمار باکتری شامل دو سطح عدم مایه زنی و مایه زنی باکتریایی می باشد. نتایج این پژوهش نشان داد که بیشترین طول میوه در شرایط مایه زنی باکتریایی و با استفاده از پودر گوشت در دو غلظت ۲۰ و ۴۰ میلی گرم بر کیلوگرم نسبت به گروه شاهد مشاهده شد. همچنین، مایه زنی باکتریایی به همراه کاربرد پودر گوشت با غلظت ۴۰ میلی گرم بر کیلوگرم، بیشترین وزن تر و خشک شاخساره، قطر میوه و محتوای نسبی آب برگ را نسبت به شاهد به همراه داشت. سوپر فسفات تریپل با غلظت ۲۰ میلی گرم بر کیلوگرم و همچنین دو غلظت پودر گوشت همراه با مایه زنی باکتریایی ، بیشترین وزن تر و خشک ریشه را نشان داد. به طورکلی، از میان منابع مختلف فسفر، پودر گوشت با غلظت ۴۰ میلی گرم بر کیلوگرم در بهبود صفات رشدی گوجه فرنگی موثرتر بود، درحالی که مایه زنی باکتریایی تاثیر معنی داری در بهبود وزن میوه و عملکرد تک بوته نسبت به عدم مایه زنی باکتریایی نداشت.

کلیدواژه ها:

Biofertilizer ، Triple superphosphate ، Vitamin C ، Yield ، سوپر فسفات تریپل ، عملکرد ، کود های زیستی ، ویتامین C