اثر بخشی مشاوره گروهی با رویکرد شناختی - وجودی بر نگرش زنان به فرزند آوری

پژوهش حاضر به بررسی اثر بخشی مشاوره گروهی مبتنی بر رویکرد ترکیبی شناختی - وجودی بر افزایش نگرش مثبت به فرزندآوری در زنان شاغل بدون فرزند پرداخته است. این پژوهش به روش نیمه آزمایشی و با استفاده از طرح پیش آزمون– پس آزمون با یک گروه آزمایشی و یک گروه گواه، همراه با پیگیری انجام شده است. جامعه آماری عبارت بود از کلیه زنان متاهل و شاغل بدون فرزند شهر گلپایگان که در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ مشغول به کار در مشاغل دولتی و خصوصی بودند. از میان آنها تعداد ۳۰ نفر از افراد داوطلب و واجد شرایط انتخاب و به دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. گروه آزمایش در معرض ۸ جلسه مشاوره گروهی شناختی وجودی قرار گرفت و گروه کنترل مشاوره ای دریافت ننمود. آنها در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری مورد سنجش قرار گرفتند. ابزار گرد آوری داده ها عبارت بود از پرسشنامه محقق ساخته نگرش نسبت به فرزندآوری که در سال ۱۴۰۲ ساخته و اعتباریابی شده است. داده ها به روش تحلیل کوواریانس به وسیله نرم افزار spss تحلیل شدند. یافته ها نشان داد مشاوره گروهی شناختی وجودی تمامی ابعاد و عوامل موثر بر نگرش منفی نسبت به فرزند آوری را در هر دو مرحله پس آزمون و پیگیری کاهش داد. تنها در پس آزمون و پیگیری در بعد اقتصادی و مشکلات زوجی و مرحله پیگیری در بعد مشکلات شغلی این کاهش معنادار نبود. لذا می توان از این روش مشاوره گروهی به منظور بهبود نگرش زنان شاغل بدون فرزند، نسبت به فرزند آوری استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

"مشاوره گروهی" ، "مشاوره شناختی وجودی" ، "نگرش" ، "فرزند آوری" ، "زنان شاغل بدون فرزند"