ترابط معنایی فطرت و عفت در قرآن کریم

پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی مفهوم فطرت و عفت در نگاه آیت الله مصباح یزدی (ره) می پردازد. ایشان فطرت را نوع خاصی از خلقت انسان با سه ویژگی خدادادی، مشترک میان همه انسان ها و بدون تغییر و تبدیل می داند که شامل حیطه شناخت ها و گرایش های اوست. بر اساس آیه فطرت (روم:۳۰) کلیات احکام، اصول، قواعد و آموزه های دین و تجلی آن در اطاعت از دستورات الهی، فطری است. عفت نیز کنترل کننده تمایلات فطری انسان و اعتدال بخش آنهاست. قرآن کریم سه راهکار «چشم فروبستن از نامحرم»، «ازدواج» و «حجاب» را برای پاسداری از عفت جنسی ارائه می فرماید. پایبندی به آنها به خصوص «حجاب»، موجب برقراری عفت فردی و اجتماعی می شود. فطرت و عفت التزام وجودی دارند. قرآن کریم نمود این هماهنگی را در امور دنیا با آیاتی نظیر ۳۲ و ۳۳ و ۵۹ سوره احزاب و ۳۰ و ۳۱ و ۳۳ سوره نور و در امور آخرت با آیاتی نظیر ۵۶ و ۷۲ سوره الرحمن و ۳۶ و ۳۷ سوره واقعه مطرح می نماید. ویژگی های پاک، با دوام و در شان انسان، در بهره برداری از قوای جنسی در هر دو عالم دنیا و عقبی قابل توجه است.

کلیدواژه ها:

فطرت ، عفت ، مبانی قرآنی حجاب ، علامه مصباح یزدی