بررسی سیاست های حمایتی دولت ایران از بخش خصوصی در برابر تحریم های اقتصادی از منظر مسئولیت اجتماعی(۱۳۹۰-۱۴۰۰)

تحریم های اقتصادی دهه ۱۳۹۰ ، اقتصاد ایران و به تبع آن بخش خصوصی را در تنگنای شدید توسعه ای قرار داد. مقاله حاضر با در نظر گرفتن تحریم های اقتصادی به عنوان متغیر واسط ، تلاش دارد با بهره گیری از داده ها، شواهد و تحلیل های موجود، تصویر روشنی از عملکرد دولت در دهه ۱۳۹۰ در حوزه حکمرانی خوب و در چارچوب مسئولیت اجتماعی  نسبت به بخش خصوصی ترسیم کرده و گامی در جهت اصلاح و بازاندیشی در سیاست های حمایتی بردارد. مقاله با بهره گیری از روش تحقیق کیفی مبتنی بر تحلیل منابع کتابخانه ای، اسناد دولتی، داده های آماری و گزارش های تحلیلی ، تلاش می کند ضمن بررسی سیاست های کلان دولت در دهه ۱۳۹۰، به این پرسش پاسخ می دهد که دولت تا چه میزان و با چه کیفیتی در قالب مسئولیت اجتماعی خود، توانسته است زمینه های لازم را برای حمایت از بخش خصوصی فراهم آورد ؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که دولت ایران با وجود حرکت در جهت حمایت از بخش خصوصی در راستای مسئولیت اجتماعی خود، به دلیل ماهیت مقطعی و واکنشی سیاستها  و نبود پشتوانه نهادی و ساختاری پویا و منعطف اقتصادی در عرصه عمل ، نتوانسه نقش پایداری در ارتقای توانمندی بخش خصوصی در قالب ایجاد امنیت روانی و اعتمادساز جهت سرمایه گذاری ، رفع محدودیت های تجارت خارجی ، تقویت قدرت خرید داخلی و افزایش توانمندی رقابی فعالان اقتصادی بخش خصوصی ایجاد نماید. نوآوری پژوهش ، تمرکز هم زمان بر دو مفهوم «حکمرانی مطلوب» و «مسئولیت اجتماعی دولت» و تحلیل عملکرد سیاستی دولت در بستر زمانی  دهه ۱۳۹۰ است  که تاکنون در ادبیات علمی کمتر به طور تلفیقی مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

ایران ، دولت ، بخش خصوصی ، تحریم های اقتصادی ، مسئولیت اجتماعی