یکپارچه سازی واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در طراحی برنامه درسی

هدف این تحقیق یکپارچه سازی واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در طراحی برنامه درسی می باشد. تحقیق حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت داده ها کمی با رویکرد توصیفی–تحلیلی می‎باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل ۸۰۰ نفر از معلمان، اساتید دانشگاه، طراحان برنامه درسی و دانشجویان رشته های مرتبط با علوم تربیتی و فناوری آموزشی می باشد، که حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران تعداد ۲۶۴ نفر با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری در تحقیق حاضر، شامل پرسشنامه محقق ساخته می باشد. برای تجزیه و تحلیل یافته ها از نرم افزار SPSS استفاده گردید. نتایج نشان داد که متغیرهایی همچون ادراک سودمندی، سهولت استفاده، مهارت فناوری، کیفیت محتوای دیجیتال و حمایت نهادی اثر مثبت و معناداری بر میزان ادغام واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در برنامه درسی دارند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که استفاده از محیط های غوطه ورانه آموزشی موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، ارتقای درک مفاهیم پیچیده و تقویت یادگیری تجربی می شود. با وجود این، موانعی مانند محدودیت زیرساخت ها، کمبود مهارت های دیجیتال و هزینه بالای تجهیزات همچنان به عنوان چالش های اصلی در مسیر استقرار این فناوری ها در محیط های آموزشی مطرح هستند. بر اساس نتایج پژوهش، تحقق یکپارچه سازی موثر واقعیت افزوده و واقعیت مجازی نیازمند توجه هم زمان به عوامل فناورانه، آموزشی و سازمانی و همچنین توسعه سیاست ها و راهنماهای عملیاتی برای طراحان برنامه درسی و معلمان است.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، واقعیت مجازی ، برنامه درسی ، یادگیری غوطه ورانه ، فناوری آموزشی ، پذیرش فناوری