عوامل تسهیل گر و توانمندساز موثر در ایجاد مزیت رقابتی مراکز آموزش کاربردی

هدف این پژوهش طراحی و اعتبارسنجی مدل مفهومی عوامل تسهیل گر و توانمندساز موثر در ایجاد مزیت رقابتی مراکز آموزش کاربردی است. این مطالعه از نظر ماهیت، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-پیمایشی با رویکرد ترکیبی (کمی-کیفی) است که در دو مرحله انجام شده است. در مرحله نخست و در فاز کیفی، به منظور تدوین مدل مفهومی اولیه، از نظرات ۱۵ نفر از خبرگان حوزه آموزش عالی و مدیریت استفاده شد و مجموعه ای از متغیرهای اولیه شناسایی و در قالب چهار دسته (فرایندی، خدماتی، مخاطب محور و پشتیبان) سازمان دهی گردید. سپس در فاز کمی برای اعتبارسنجی مدل مفهومی تدوین شده، از تحلیل عاملی تاییدی (CFA) با استفاده از نرم افزار AMOS بهره گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، مدرسان و کارشناسان مراکز آموزش عالی برگزارکننده دوره های MBA و DBA بود. نمونه گیری به روش در دسترس انجام گرفت و در مجموع ۱۸۸ پرسشنامه تکمیل و وارد تحلیل شد. نتایج تحلیل ها نشان داد که مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار است و متغیرهای شناسایی شده نقش موثری در ارتقای مزیت رقابتی ایفا می کنند. این مدل می تواند مبنایی برای تصمیم گیری های راهبردی در مراکز آموزش کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

رویکرد منبع محور ، مزیت رقابتی ، مراکز آموزش کاربردی ، تسهیل گرها ، توانمندسازها