بررسی نقش خودتنظیمی هیجانی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی تحت تاثیر عوامل شناختی، عاطفی و رفتاری متعددی قرار دارد. در این میان، خودتنظیمی هیجانی به عنوان توانایی فرد در شناسایی، مدیریت و تعدیل هیجانات، می تواند نقش مهمی در نحوه مواجهه دانش آموزان با چالش های آموزشی و فرایند یادگیری داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش خودتنظیمی هیجانی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بود.پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری روایتی است. برای گردآوری اطلاعات، مطالعات و منابع علمی مرتبط با موضوع در پایگاه های اطلاعاتی Google Scholar، Scopus، Web of Science، ERIC، ScienceDirect، SID و Magiran بررسی شدند. منابع بر اساس میزان ارتباط با موضوع، اعتبار علمی و برخورداری از اطلاعات مرتبط با خودتنظیمی هیجانی و عملکرد تحصیلی انتخاب و یافته های آن ها به شیوه توصیفی تحلیلی بررسی و دسته بندی شد.بررسی مطالعات نشان داد که خودتنظیمی هیجانی با پیشرفت تحصیلی، انگیزش و مشارکت تحصیلی دانش آموزان ارتباط دارد. توانایی مدیریت هیجاناتی مانند اضطراب، خشم، ناکامی و بی حوصلگی می تواند به حفظ توجه، افزایش پشتکار، مشارکت فعال تر در فعالیت های کلاسی و سازگاری بهتر با محیط مدرسه کمک کند. همچنین، شواهد پژوهشی نشان می دهد که بخشی از ارتباط میان تنظیم هیجان و پیشرفت تحصیلی از طریق متغیرهایی مانند مشارکت تحصیلی، پیوند با مدرسه و بهزیستی روان شناختی تبیین می شود.بر اساس یافته های مطالعات بررسی شده، خودتنظیمی هیجانی یکی از عوامل مهم مرتبط با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی است و تقویت آن می تواند زمینه مناسبی برای یادگیری، مشارکت و سازگاری تحصیلی فراهم کند. ازاین رو، توجه به آموزش مهارت های تنظیم هیجان در برنامه های تربیتی مدارس ابتدایی و توانمندسازی معلمان در این زمینه ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی هیجانی ، تنظیم هیجان ، پیشرفت تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری.