بررسی مدل سازی دیجیتال زیر ساخت های ناوبری برای مدیریت هوشمند ترافیک هوایی

در حوزه مدیریت هوشمند ترافیک هوایی، زیرساخت های ناوبری دیجیتال به عنوان ستون فقرات تحول از سیستم های سنتی به سامانه های خودگردان و هوشمند شناخته می شوند. این زیرساخت ها شامل شبکه های ارتباطی پیشرفته، سیستم های ماهواره ای با دقت بالا (مانند GNSS) و پروتکل های انتقال داده های حجیم و آنی است که اجازه می دهند مسیرهای پروازی به جای وابستگی به ایستگاه های زمینی ثابت، به صورت پویا و مبتنی بر داده های لحظه ای بازطراحی شوند. با پیاده سازی این زیرساخت ها، امکان ایجاد «مسیرهای هوشمند» و «فاصله گذاری خودکار» فراهم می شود که دقت ناوبری را به شکلی بی سابقه افزایش داده و خطای انسانی را به حداقل می رساند. در نهایت، این زیرساخت های دیجیتال با ایجاد یک اکوسیستم متصل میان هواپیما، کنترل ترافیک و زیرساخت های زمینی، منجر به بهینه سازی ظرفیت پهنای باند آسمان، کاهش مصرف سوخت و افزایش ایمنی عملیات های پروازی در شرایط جوی پیچیده می گردند. هدف پژوهش حاضر، بررسی مدل سازی دیجیتال زیر ساخت های ناوبری برای مدیریت هوشمند ترافیک هوایی می باشد. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی - نظری و ازنظر روش، توصیفی– تحلیلی است. اطلاعات و داده های موردنیاز از طریق روش کتابخانه ای جمع آوری شده است. در این پژوهش از مدل TOPSIS فازی استفاده شده است. در عصر مدیریت هوشمند ترافیک هوایی، ایجاد یک همزاد دیجیتال (Digital Twin) از زیرساخت های ناوبری برای شبیه سازی بلادرنگ (Real-time) الزامی است. این مطالعه با تمرکز بر پیاده سازی مدل سازی دیجیتال، از الگوریتم TOPSIS فازی برای تحلیل و رتبه بندی سناریوهای مختلف مدیریت ترافیک استفاده می کند تا اثرات متغیرهای فازی و مبهم در سیستم های ناوبری را پوشش دهد. این رویکرد ترکیبی، امکان تحلیل دقیق تر گلوگاه های ترافیکی و بهینه سازی مسیرهای پروازی را بر پایه داده های دقیق فراهم می کند. در نهایت، این مدل می تواند دقت عملیات کنترل ترافیک هوایی را از طریق همگام سازی داده های فیزیکی و دیجیتال به طور چشمگیری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

مدل سازی دیجیتال ، زیر ساخت های ناوبری ، مدیریت هوشمند ترافیک هوایی ، مدل TOPSIS فازی