تحلیل نقش شهرسازی بایوفیلیک در تحقق توسعه پایدار شهری

شهرهای معاصر با مجموعه ای از چالش های اجتماعی، زیست محیطی و کالبدی مواجه هستند که باعث پیچیدگی در تحقق توسعه پایدار شهری گشته است. در این میان شهرسازی بایوفیلیک به عنوان رویکردی طبیعت گرا و انسان محور، با ادغام نظام مند طبیعت در ساختار شهری ظرفیت قابل توجهی برای ارتقای پایداری شهری فراهم ساخته است. هدف پژوهش حاضر تحلیل نقش شهرسازی بایوفیلیک در تحقق توسعه پایدار و تبیین سازوکارهای اثرگذاری آن بر ابعاد مختلف پایداری است. این تحقیق از نظر ماهیت کیفی-تحلیلی و از نظر هدف کاربردی است و داده های به دست آمده از طریق مرور هدفمند منابع علمی معتبر و تحلیل محتوای کیفی استخراج و سازماندهی شده اند. بر اساس تحلیل های انجام شده چارچوبی مفهومی ارائه شد که در آن مولفه های شهرسازی بایوفیلیک بر ابعاد زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی پایداری شهری اثر می گذارند. یافته ها نشان از آن دارد که از مهم ترین پیامدهای این رویکرد ارتقای خدمات اکوسیستمی، بهبود سلامت جسمی و روانی شهروندان، تقویت سرمایه اجتماعی و افزایش تاب آوری شهری می باشد. در مجموع نتایج نشان می دهد که شهرسازی بایوفیلیک به عنوان راهبردی کارآمد زمینه همگرایی میان اهداف توسعه پایدار و فرآیندهای برنامه ریزی و طراحی شهری را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

شهرسازی بایوفیلیک ، توسعه پایدار شهری ، پایداری شهری ، زیرساخت سبز