تحلیل نقش مشارکت طراحی شهری در همگرایی منطقه گرایی و الزامات جامعه حرفه ای شهرسازی

در دهه های اخیر رویکردهای مشارکتی در طراحی شهری به عنوان راهکاری موثر برای همسوسازی نظریه های منطقه گرایی با نیازهای عملی جامعه شهرسازی مطرح شده اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی پیوند میان این دو حوزه و ارائه چارچوبی برای مشارکت موثر در فرآیندهای طراحی شهری انجام شده است. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی بوده و با بهره گیری از مطالعات اسنادی، بررسی تجارب جهانی و تحلیل دیدگاه های متخصصان حوزه شهرسازی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که منطقه گرایی با تاکید بر هویت محلی، بوم آوردی و حفظ ویژگی های فرهنگی مناطق، بستری مناسب برای شکل گیری مشارکت مردمی در طراحی شهری فراهم می آورد. از سوی دیگر جامعه حرفه ای شهرسازی به دنبال ابزارها و روش هایی است که بتواند نیازهای فنی، اجرایی و اجتماعی پروژه های شهری را تامین کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که طراحی چارچوب های مشارکتی مبتنی بر اصول منطقه گرایی ضمن پاسخگویی به نیازهای جامعه شهرسازی می تواند به ارتقای تاب آوری اجتماعی، افزایش حس تعلق مکانی و بهبود کیفیت فضاهای شهری منجر شود. رویکرد پیشنهادی این مقاله پلی میان نظریه و عمل در طراحی شهری ایجاد می کند و مسیری عملی برای تحقق شهرهای مشارکت محور و هویتمند ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری مشارکتی ، منطقه گرایی ، جامعه شهرسازی ، مشارکت مردمی ، هویت مکانی