مقاوم سازی با رویکرد افزایش پایداری در فضاهای سبز شهری

رشد روزافزون شهرنشینی شده است و گسترش شهرنشینی، گسترش آپارتمان نشینی را به دنبال داشته و همین امر منجر به ایجاد فضای سبز جمعی و محیط زیست انسان ساخت شده است. فضاهای سبز شهری علاوه بر اینکه بستری برای شکل گیری روابط اجتماعی می شوند اثر مثبتی بر محیط زیست و هوای اطراف خود دارند. یکی از ارکان اصلی محیط زیست شهری و منظر شهری فضای سبز شهرها می باشند. طراحی فضای سبز صرفا یک بحث تک رشته ای مربوط به طراحی معماری نیست بلکه یک بحث چند رشته ای و میان رشته ای در بین رشته های معماری و منظر و محیط زیست و کشاورزی و هنر و علوم اجتماعی و علوم تجربی محسوب می شود. همچنین یک تفاوت عمده که طراحی فضای سبز با طراحی ساختمان ها دارد این است که فضاهای سبز یک موجود زنده بوده و در طول زمان دچار تغییرات و دگرگونی می شود اما ساختمان ها یک موجود غیرزنده بوده و در طول زمان رشد و گسترش نمی باشند لذا علاوه بر اینکه در زمان طراحی باید دقت کافی در طراحی و انتخاب گونه های گیاهی برای تامین مبانی زیبایی شناختی شود تمهیدات لازم در زمان احداث و نگهداری نیز باید اندیشیده شود. مقاوم تر شدن فضاهای سبز شهری در برابر عوامل اقلیمی و محیطی منجر به افزایش پایداری فضاهای سبز و منظر شهری خواهد شد. چنانچه ایجاد فضای سبز مورد نیاز شهروندان با بی توجهی به نگهداشت آن همراه باشد موجب ناپایداری در محیط زیست و توسعه ناپایدار خواهد شد. در این مقاله شده تا به بررسی برنامه ریزی و طراحی و احداث و نگهداری فضای های سبز شهری و روش های افزایش پایداری در فضای سبز پرداخته شود. طراحی و احداث و نگهداری فضای سبز و مقاوم نمودن آن و تامین پایداری آن خصوصا در محیط های خشک و نیمه خشک، با چالش های مختلفی همراه است که در این مقاله به راهکارهای آن اشاره خواهد شد.

کلیدواژه ها:

فضاهای سبز شهری ، محیط زیست شهری ، منظر شهری ، مقاوم سازی ، پایداری