تاثیر پوشش گیاهی بر آسایش حرارتی فضای باز مجتمع مسکونی

رشد سریع جمعیت شهری و گرایش به ساخت سازه های بلند مرتبه موجب کاهش فضاهای باز سبز شهری و مسکونی به ویژه در مجتمع های مسکونی، و افت محسوس کیفیت آسایش حرارتی ساکنان شده است. در چنین شرایطی، اهمیت بازاندیشی در طراحی محوطه های مسکونی و بهره گیری از ظرفیت های ترکیب اثر پوشش گیاهی و تهویه طبیعی به عنوان یکی از عناصر کلیدی معماری پایدار بیش از پیش احساس می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بهره گیری از پوشش گیاهی در فضاهای باز مجتمع مسکونی بر ارتقای آسایش حرارتی انجام گرفته است. روش تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی - تحلیلی بوده و داده ها از طریق مرور منابع علمی معتبر و تحلیل مفهومی گردآوری شده اند. اخیرا یافته های مطالعات انجام شده نشان می دهند که پوشش گیاهی با ایجاد سایه، کاهش دمای سطح، افزایش رطوبت نسبی ناشی از تبخیر و تعرق، و همچنین بهبود کیفیت تهویه طبیعی؛ نقش اساسی در مطبوع سازی جریان هوا ایفا می کند. این وضعیت موجب تعدیل دما، کاهش استرس گرمایی و بهبود شاخص های آسایش حرارتی در خرد اقلیم محیط های مسکونی می شود. افزون بر این حضور گیاهان در فضاهای باز مجتمع ها نه تنها به ارتقای شاخص های فیزیکی آسایش بویژه آسایش حرارتی کمک می کند، بلکه از طریق شکل دهی خرد اقلیم مناسب و کیفیت زندگی ساکنان آن را نیز بهبود می بخشند. بر اساس نتایج می توان نتیجه گیری کرد که طراحی هوشمندانه و هدفمند پوشش گیاهی، در محوطه مجتمع های مسکونی ابزاری کارآمد در راستای بهینه سازی شرایط حرارتی و دستیابی به محیطی پایدار و انسان محور به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

پوشش گیاهی ، فضای باز ، مجتمع مسکونی ، آسایش حرارتی ، خرد اقلیم ، جزیره حرارتی